jarðamál og eignarhald þeirra.

Herra forseti. Ég fagna þeim tóni sem ég heyri í þinginu. Fólk er að hverfa svolítið frá því að binda eignarhald á jörðum við það að Íslendingar einir geti átt jörðina. Ég vona að ég skilji meiri hluta þingheims rétt. Mesta ógnin er hin mikla samþjöppun á eignarhaldi á jörðum, sama hvort þær eru í eigu útlendinga eða Íslendinga. Við þurfum að finna leiðir og mér finnst ég greina hér ákveðinn grunntón sem við getum væntanlega sameinast um að skoða enn frekar. Ég sé ekki að eignarhald útlendinga snúist um fullveldi þjóðarinnar, það er mjög erfitt að sjá tengingu við það að fullveldi þjóðarinnar skerðist vegna þess eignarhalds. Við verðum engu að síður að vera vel með á nótunum og skoða þetta sérstaklega innan þjóðaröryggisráðs í ljósi þess að við vitum að erlend ríki, beint og óbeint, seilast á ákveðnum sviðum inn í tiltekin ríki, hvort sem það er í gegnum hafnir eða flugvelli. Ég beini því til hæstv. forsætisráðherra að þjóðaröryggisráð fylgist vel með því hvað á sér stað til að mynda í Finnafirði.

Stóra myndin er sú að ég tel mikilsvert að við sammælumst um að hættan sé ekki útlendingarnir, hættan er ekki einhverjir óskilgreindir, vondir, auðugir menn, heldur er hættan samþjöppun á eignarhaldi. Ég held að við ættum að geta sameinast um að finna einhver viðmið eins og hefur verið gert í sjávarútveginum. Þó að þar þurfi að skerpa á reglum var hugsunin sú að með 12% aflahlutdeildarhámarksþaki væri verið að passa upp á að dreifing heimildanna væri meiri og að þær væru ekki bara á höndum fáeinna.

Mér finnst margt jákvætt í þessari umræðu. Ég verð að viðurkenna að ég óttaðist að við værum að fara út í uppboð á þjóðernispopúlisma en svo er ekki. Það er miklu frekar að við getum sammælst eftir þessa umræðu um skynsamlegar leiðir þegar kemur að landnytjum okkar Íslendinga.