störf þingsins.

Forseti. Mér finnst svolítið gaman að vera hér sem spariþingmaður, eins og sumir kalla það. En það sem maður finnur strax þegar komið er inn á þingið er að það yfirtekur allt líf manns og gerir það strax, þótt manni finnist maður eiginlega ekki vera að gera neitt hérna. Það fyrsta sem fær að fjúka er daglega hreyfingin. Númer tvö er kvöldmatur og samvera í lok dags með fjölskyldunni. Númer þrjú er góður nætursvefn.

Eftir hrunið 2009–2013 var hægt að afsaka mjög marga kvöldfundi og alls konar rugl hérna og vinnu allan sólarhringinn með aðstæðunum. Það var mikið kaos. Við vorum að slökkva elda og vorum í rústabjörgun alla daga, eins og ég er viss um að forseti man vel. Engu að síður setti þáverandi forseti á fót starfshóp um fjölskylduvænt Alþingi. Á hann var aðallega minnst á kvöld- og næturfundum þegar fólk var komið með svefngalsa enda þótti þetta mikill brandari. En kannski er kominn tími til að endurvekja þann ágæta starfshóp. Ég var hér í gær fram á kvöld og ég er ekki að kvarta yfir því. Mér fannst það alveg ljómandi skemmtilegt. Fyrir mig er þetta svolítið eins og undarlegt orlof frá mínu daglega lífi.

Ég hef hins vegar áhyggjur af öðrum þingmönnum sem hér sitja og eru ekki bara þingmenn eina viku á ári heldur 52 vikur á ári. Almenningur heldur að hér sé lítið verið að vinna og þingmenn séu alltaf í fríi, en það er ekki þannig. Í gær var m.a. rætt um styttingu vinnuvikunnar, sem mér fannst líka brandari, því að margir sem töluðu um það voru hérna í 10–12 tíma, sumir jafnvel lengur. Þegar heim var komið átti svo eftir að gera ýmislegt eins og að svara tölvupósti og undirbúa næsta dag. Þessu þarf að breyta. Ég hvet þingmenn til að skipuleggja störf sín betur, forgangsraða öðruvísi. Þið sem eruð hér eru þau einu sem geta breytt Alþingi. (Gripið fram í: Heyr, heyr.)