150. löggjafarþing — 43. fundur,  11. des. 2019.

staða, stjórn og starfshættir þjóðkirkjunnar o.fl.

449. mál
[17:09]
Horfa

Björn Leví Gunnarsson (P) (andsvar):

Virðulegur forseti. Upphæðin er þá náttúrlega komin í um 45 milljarða núna árið 2019. Hún hækkar um 3 milljarða eða svo á hverju ári eins og er. Fram kom einhvern tíma í svörum við fyrirspurnum fjárlaganefndar í nefndarstarfinu að ástæðan fyrir því að kirkjan væri alltaf að koma inn á fjáraukann væri til þess að ríkið héldi ákveðinni samningsstöðu við kirkjuna um endursamninga á þessu. Mjög áhugavert.

En mig langar til að fjalla aðeins um þetta skrýtna fyrirkomulag, stjórnsýslulega séð, eins og hv. þingmaður fór út í áðan, að kirkjan sem A-hluta stofnun er með einkaréttarlegan samning gagnvart ríkinu sem hún er hluti af. Þetta er svona ákveðin hringavitleysa. Ég velti fyrir mér hvernig þetta virkar. Þarna er ríkið með einkaréttarlegan samning við sjálft sig í raun og veru. Það er einhvers konar hringavitleysa þarna inni, sem maður verður aðeins að klóra sér í hausnum yfir hvernig gengur upp þegar allt kemur til alls og sérstaklega ef fara á út í þessar breytingar, fara út í sjálfstæði kirkjunnar, hvernig þær skuldbindingar sem ríkið er í rauninni með við sjálft sig fylgja með eða ekki.