þjónusta við eldra fólk.

Virðulegur forseti. Ég neita því ekki að sem sérstakur áhugamaður um þingstörf hef ég mjög gaman af þeirri nýbreytni að tveir þingmenn séu saman um spurningar og ekki síður vegna þess að þeir eru hvor sínum megin gljúfursins milli stjórnar og stjórnarandstöðu. Það sýnir okkur nákvæmlega undir þessum dagskrárlið að þetta er mál sem varðar okkur öll, algjörlega óháð því hvernig ríkisstjórn er sett saman á hverjum tíma.

Það er rétt að taka saman í lokin að heilbrigðiskerfi sögunnar, alveg sama hvort við erum að tala um 19. eða 20. öld og þegar þau eru í raun og veru að byggjast upp, byggjast upp vegna þarfa samfélaganna vegna smitsjúkdóma sem voru ein helsta heilbrigðisváin á þeim tímum. Aðstæðurnar sem við sjáum núna eru svo mikið breyttar þegar þær heilbrigðisógnir sem við erum að glíma við og þau viðfangsefni — svo ég taki hv. þm. Ólaf Þór Gunnarsson mér til fyrirmyndar, að tala um verkefni en ekki vandamál — eru langvinnir sjúkdómar. Með hækkandi aldri aukast líkur á langvinnum sjúkdómum og þá erum við farin að tala um ákveðnar flekahreyfingar í því hvert eðli þjónustunnar er, aukin áhersla á ábyrgð á eigin heilsu, aukin áhersla á lífsstíl, meiri forvarnir, meiri upplýsingar og meiri heilsueflingu í kerfinu. Mér finnst spennandi sem hv. þm. Líneik Anna Sævarsdóttir talaði um varðandi forystu þess sem þjónustunnar nýtur af því að stundum gleymir maður því hversu mikilvægt það er, og ekki síður út frá sjálfsákvörðunarrétti og mannlegri reisn, að sá sem þjónustunnar nýtur sé sá sem stendur í stafni og byggir upp þjónustuna sem breytist síðan stig af stigi eftir því sem þörfin eykst (Forseti hringir.) og tímanum vindur fram.

Ég þakka fyrir þessa góðu umræðu.