Alþjóðaþingmannasambandið 2019.

Herra forseti. Í mínu seinna andsvari vil ég einmitt koma því á framfæri hvaða leið Ísland fór. Við fórum þessa svokölluðu blönduðu leið. Þetta var í fyrsta sinn sem Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn tók svolítið tillit til þess að hér var félagsleg ríkisstjórn við störf. Hér var ekki krafa um blóðugan niðurskurð, það var skorið niður sums staðar en það var líka ákveðið að afla tekna á móti. Það var nú frekar umdeilt hjá sumum flokkum. Við innleiddum auðlegðarskatt, þegar mest var gaf hann ríkissjóði um 10 milljarða. Veiðileyfagjöldin á þeim tíma voru þrisvar sinnum hærri en þau eru núna. Ríkisstjórnin tvöfaldaði fjármagnstekjuskatt og gerði margar breytingar á skattkerfinu til að reyna að finna breiðu bökin, ef svo má segja, til að verja skólana, hjúkrunarheimilin, spítalana, vegina o.s.frv. Það var hugsunin. Samkvæmt skýrslu Þjóðmálastofnunar Háskóla Íslands kom einmitt fram að skattbyrði lágtekju- og millitekjuhópa lækkaði eða stóð í stað en jókst hjá hátekjuhópunum. Það finnst mér góð pólitík en við erum kannski ekki sammála um það. Við þurftum að afla tekna til að geta varið félagslega innviði sem við vildum gera. Það var hugsunin.

Annað dæmi. Ríkissjóður var gjörsamlega á kúpunni á þessum tíma, munið, 214 milljarðar í halla fyrsta árið, síðan 130, síðan 70 eða hvað það var, þannig að það voru engir peningar í ríkiskassanum. Samt voru á þessu kjörtímabili vinstri stjórnarinnar hjá Vinstri grænum og Samfylkingunni settir 100 milljarðar í vaxtabætur og barnabætur. Sú ríkisstjórn sem nú er við völd hefur sett helmingi minna. Þetta er eitt dæmi um að það skiptir máli hverjir stjórna, hverjir sitja á þessum bekkjum.

Ég vil líka vera jákvæður og get sagt að það er margt sem við stóðum svo sannarlega saman að, en fyrst og fremst voru það kannski íslensk fyrirtæki og fjölskyldur sem tóku á sig þetta gríðarlega högg og unnu sig tiltölulega hratt, flest, upp úr því þó að það hafi ekki alltaf verið tilfellið hjá öllum.