atvinnuleysistryggingar og Ábyrgðasjóður launa.

Virðulegi forseti. Ég þakka hæstv. ráðherra fyrir framsöguna og fyrir að koma með þetta mál inn í þingið. Það vekur sérstaka ánægju mína að heyra að hann sé opinn fyrir því að einmitt rýmka skilyrðin sem finna má í frumvarpinu og opinn fyrir samstarfi við þingheim um hvernig þessu frumvarpi sé best fyrir komið til að styðja sem best við fjölskyldur og fólk í landinu.

Það eru einmitt skilyrðin sem hæstv. ráðherra talaði um að væri kannski tilefni til að rýmka sem mig langar að byrja á að gera að umtalsefni mínu hér í fyrra andsvari. Í fyrsta lagi er 80% þröskuldurinn sem hæstv. ráðherra talaði um og ég veit að hann talaði um í óundirbúnum fyrirspurnatíma áðan við hv. þm. Helgu Völu Helgadóttur. Ég velti fyrir mér hvers vegna þörf sé á því að vera með belti og axlabönd ríkisins megin gagnvart launafólki sem hefur hvorugt. Í þessu tilfelli erum við að tala um lægst launaða fólkið sem getur gengið að því vísu að fá einungis 80% tekna sinna.

Svo er önnur takmörkun sem mig langar að ræða um við hæstv. ráðherra, sú að launamaður þurfi að halda að lágmarki 50% starfshlutfalli. Ég bið hæstv. ráðherra að hugsa með mér um allt fólkið í veitingabransanum, allt fólkið í skemmtanalífinu sem flestallt er með þannig vinnu að það vinnur kannski 50% í einu starfi og 40% í öðru starfi og hefur þannig kannski nóg á milli handanna. Þannig virkar þetta fyrir unga fólkið okkar, fyrir mjög marga erlenda ríkisborgara sem vinna, eins og ég segi, í veitingabransanum og líka á öldurhúsum borgarinnar. Þetta er fólk sem vinnur kannski 20% í einni vinnu, 30% í annarri og svo 50% í þeirri síðustu.

Að lokum erum við að hugsa um t.d. einstæðar mæður sem virkilega þurfa á aukavinnunni sinni að halda sem er kannski upp á 40%. (Forseti hringir.) Hvað er verið að hugsa um þessa hópa? Þeir falla ekki innan skilyrðanna en þurfa líka á okkar aðstoð að halda.