breyting á ýmsum lögum vegna launa þingmanna og ráðherra.

Virðulegur forseti. Ég ætla ekki að lengja þessa umræðu nema kannski samkvæmt skilgreiningu. Ég vildi bara koma hingað upp og segja örfá orð um popúlisma vegna þess að þetta mál og sambærileg mál hafa stundum verið kölluð popúlismi. Ég er sjálfur með mikið ofnæmi fyrir popúlisma, mikið ofnæmi fyrir því að stjórnmálamenn taki rangar ákvarðanir eða ákvarðanir sem eru ekki skynsamlegar bara vegna þess að þær hljóma vel og vekja jákvæðar tilfinningar hjá einhverjum markhópi og menn vilja heyra fólk segja það. Ég þoli ekki þannig vinnubrögð, mér finnst þau gjörsamlega óþolandi og þau eru allt of algeng í sumum öngum pólitíkurinnar. Ég er meðflutningsmaður að þessu máli vegna þess að þetta er ekki popúlismi. Þetta mál er viðbrögð við, eins og hv. þm. Jón Þór Ólafsson fór yfir áðan, efnahagskreppu sem getur vel orðið sú dýpsta í meira en 100 ár. Við slíkt tilefni finnst mér við hæfi að við grípum inn í og sýnum ábyrgð gagnvart launum okkar, sem eru alveg ágæt.

Almennt séð vil ég hafa sem minnstar skoðanir á því yfir höfuð hvað þingmenn eru með í laun. Það er sá póll sem ég hef jafnan tekið í hæðina í þessari umræðu. Þegar launin hækkuðu árið 2016 var ég reyndar ekki í framboði og fór því ekki inn á þing, ég held að ég hafi fengið biðlaun í tvo eða þrjá mánuði, ég man það ekki alveg. Þá var ég á móti því að þingmenn færu eitthvað að grípa inn í það þó að ákvörðun kjararáðs væri óvinsæl og jafnvel þótt hún væri mjög óvinsæl, jafnvel þótt hún færi algerlega þversum ofan í verkalýðshreyfinguna. Eftir á að hyggja held ég reyndar að hv. þm. Jón Þór Ólafsson hafi haft alveg hárrétt fyrir sér og hann á þakkir skildar fyrir sín viðbrögð og það sem hann gerði í kjölfarið á sinn eigin kostnað í þokkabót. En almennt hef ég viljað haga þingstörfum mínum þannig að ég sé ekkert að pæla mikið í mínum launum, ég sé ekki að taka ákvarðanir um þau, hvorki til hækkunar né lækkunar, vegna þess að mér finnst það óeðlilegt að við séum að ákveða okkar eigin laun. Það er að einhverju leyti óhjákvæmilegt því að við þurfum alltaf að setja lög um eitthvert fyrirkomulag sem ákveður launin þannig að maður fær ekki algjört frelsi frá þeim ákvörðunum. En ég vil hafa sem minnst áhrif á það. Ég vil pæla sem minnst í því, tala sem minnst um það, hafa sem fæstar og minnstar skoðanir á því og ég vil helst að þessar ákvarðanir liggi einhvers staðar annars staðar en hjá sjálfum mér og á það bæði við um hækkun og lækkun launa.

Ástæðan er sú að mér finnst eðlilegt að pólitíkin sé yfir það hafin að þingmenn séu að skammta sjálfum sér laun. Stundum í umræðunni kemur upp ákveðin tilætlunarsemi gagnvart öðru fólki, hvort það ætli að nýta peningana sem það fær inn á bankareikninginn sinn svona eða hinsegin eða hvort það ætli að hafna þessari eða hinni launahækkuninni. Ég vil segja við þetta tilefni að sú tilætlunarsemi finnst mér hafa óæskilegar afleiðingar. Þær eru þessar: Segjum sem svo að það séu tveir stjórnmálamenn, öðrum er algerlega slétt sama um hvað öllum finnst um nokkurn skapaðan hlut, en hinn ætlar að vera vinsæll. Hann ætlar að þóknast þeim sem ætlast til þess að viðkomandi hafni launahækkuninni. Þetta eru tveir þingmenn sem eru á sömu launum og gegna sama hlutverki. Niðurstaðan er sú að sómasamlegi þingmaðurinn sem ákveður að hafna því að laun hans hækki er á lægri launum en sá sem ákveður að gera það ekki. Punkturinn er sá að mér finnst mjög mikilvægt að þingmenn séu á sömu launum, að sömu reglur og sömu upphæðir gildi fyrir alla út frá stöðu þeirra. Síðan er auðvitað álag fyrir þingflokksformenn, nefndarformenn og eitthvað slíkt. Mér finnst það alveg eðlilegt. En mér finnst ekki eðlilegt að þingmenn séu á mismunandi launum eftir því hversu mikið þeir þóknast tilætlunarsemi annarra. Þess vegna þarf að leggja fram frumvarp eins og þetta til að ákvörðunin gildi um okkur öll. Það er eina eðlilega leiðin sem ég veit um til að gera þetta. Þess vegna er mikilvægt að þetta mál fái skjóta meðferð þingsins, og þó fyrr hefði verið, ef það á að ná inn fyrir mánaðamót.

Ég vildi koma hingað upp og segja örfá orð um ásakanir um popúlisma sem stundum einkenna umræðuna um svona hluti. Ég er reyndar hissa á því að enginn þingmaður komi hingað upp og kalli þetta popúlisma, ég bjóst fastlega við því. En ég vildi koma hingað upp og segja að ég deili andstyggðinni á popúlisma, en þetta er ekki þannig mál. Okkur er fúlasta alvara með þessu máli. Ástæðurnar fyrir því að við teljum þetta rétt eru útlistaðar í greinargerð. Þar er það útlistað af fullri einlægni og heiðarleika og þetta snýst ekki um að ganga í augun á kjósendum. Þetta snýst ekki um að svala neinni tilætlunarsemi. Okkur finnst þetta rétt, okkur finnst rétt að leggja fram þetta frumvarp, það verði samþykkt og hafi þau áhrif sem því fylgir.