150. löggjafarþing — 110. fundur,  29. maí 2020.

störf þingsins.

[10:44]
Horfa

Guðmundur Ingi Kristinsson (Flf):

Virðulegur forseti. Undanfarið höfum við á þinginu verið að fjalla um Covid-mál. Við erum með hlutabótaleið, greiðslur til að segja upp fólki og núna aðvarar ASÍ okkur við því að við erum eiginlega að opna fyrir það að hægt sé að segja upp fólki og láta ríkið borga og ráða það svo aftur og brjóta alla kjarasamninga.

En við gleymum því oft að taka inn í þetta hvað Covid-mál eru. Er það Covid-mál þegar bifreið hækkar um 1,5 milljónir vegna gengisbreytinga eftir Covid-faraldurinn? Á viðkomandi fatlaður einstaklingur að sitja uppi með það að geta ekki leyst út bílinn og komast ekki í vinnu? Það er Covid-mál sem við eigum að leysa.

Er það eðlilegt, og er það ekki Covid-mál, þegar allar aðgerðir á spítölum hætta? Fólk er á biðlista, nú þegar komnir sex mánuðir, jafnvel níu mánuðir, tólf mánuðir í viðbót. Fólk er að gleypa tíu sterkar verkjatöflur á dag og þrjár, fjórar töflur við aukaverkunum af þeim. Er það ekki Covid-mál ef við látum þetta fólk vera í þrjá, sex, níu, tólf mánuði í viðbót í þeim ömurlegu aðstæðum að þurfa að gleypa lyf? Er það ekki líka Covid-mál ef þessir einstaklingar eru eldri borgarar og þurfa að fara út í apótek og taka þessi lyf út á raðgreiðslum? Hversu langt ætlum við að ganga í því að redda stöndugum fyrirtækjum sem eru með þvílíka bónusa og arðgreiðslur en gleyma okkar minnstu bræðrum, þeim sem við eigum að hjálpa og við eigum að hjálpa fyrst? En þessari ríkisstjórn dettur það því miður ekki í hug, hún skal fyrst bjarga þeim sem eru ríkastir og svo skulu hinir éta það sem úti frýs.