störf þingsins.

Herra forseti. Á opnum fundi stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar í morgun gerði Páll Hreinsson grein fyrir álitsgerð sem hann vann fyrir stjórnvöld um valdheimildir samkvæmt sóttvarnalögum. Mig langar að staldra við eitt smáatriði sem kemur fram í álitsgerðinni, sem er sú staðreynd að mikið af skilgreiningum sóttvarnalaga og hluti af þeim efnisatriðum sem þar er fjallað um byggja á vísun í alþjóðaheilbrigðisreglugerðina sem ekki hefur verið birt í Stjórnartíðindum og er þar með ekki fulltæk sem lagaheimild. Þessi lög, sem skipta sköpum í dag, byggja á óbirtum alþjóðasamningi.

Í svari utanríkisráðherra við fyrirspurn minni síðasta vetur kom fram að um 300 alþjóðasamningar bíði birtingar, allt frá árinu 2007. Í svarinu segir að það sé hins vegar reynt að hraða birtingu því að hún skipti máli vegna réttaráhrifa. En álitsgerð Páls Hreinssonar sýnir að grundvöllur sóttvarnalaga, sem hefur einhver réttaráhrif í dag, er ekki jafn traustur og hann ætti að vera.

Þá velti ég fyrir mér, virðulegi forseti: Hvaða stöðu erum við komin í þegar 300 samningar bíða tilbúnir í ráðuneytunum, þýddir, bíða þess að fara í rafræna birtingu í Stjórnartíðindum sem er ekki flóknasta ferli í heimi, hugsar maður? Hvaða staða er þetta? Hver er ástæðan?

Ástæðan er einhver innri gjaldtaka innan Stjórnarráðsins, eitt ráðuneyti að borga öðru fyrir að birta í Stjórnartíðindum. Þetta er náttúrlega þvílík della, virðulegur forseti, að orð ná varla yfir það. Grundvallarréttindi almennings (Forseti hringir.) eru óljós vegna þess að við erum búin að búa til eitthvert gjaldtökumódel milli ráðuneyta. Þetta þarf að laga.