151. löggjafarþing — 5. fundur,  7. okt. 2020.

fjármálaáætlun 2021--2025.

2. mál
[12:36]
Horfa

Jón Gunnarsson (S):

Virðulegur forseti. Orkuöryggi almennings er auðvitað í samspili við orkuöryggi fyrirtækja og atvinnulífs í landinu sem skapar þau verðmæti sem þetta samfélag byggir á. Auðvitað þarf að taka tillit til allra umhverfissjónarmiða í þeim efnum en ég legg áherslu á það að grunneiningarnar eða við getum sagt grunnurinn að orkuframleiðslunni liggur auðvitað í vatnsafli og jarðvarma. Vindorkan kemur þar með. Bæði út frá orkuöryggi og afhendingaröryggi og slíku er gríðarlega mikilvægt að þetta sé sem víðast um land og auðvitað þarf það sjónarmið að vega og meta í samtali við umhverfissjónarmiðin.

Við erum með metnaðarfull markmið í loftslagsmálum og oft er orkufrekur iðnaður nefndur til sögunnar sem svartur blettur í því hér á landi, þar er sérstaklega talað um álver. Nú er álframleiðsla að aukast mjög mikið í heiminum og þeir sem nota ál, til að mynda þeir sem framleiða farartækin, rafmagnsbílana — ég hlustaði síðast á erindi um það í útvarpi í morgun — horfa allir til þess að nota ál í miklu meira mæli, bæði til að létta og einfalda framleiðslu og líka út frá endurvinnslumöguleikum álsins sem eru meiri en í öðrum sambærilegum efnum.

Ég ætla að spyrja hæstv. ráðherra hvort hann deili áhyggjum mínum af því að þessi grunnframleiðsla sé í raun og veru að hverfa úr Evrópu, með tilheyrandi afleiðingum fyrir kolefnisspor framleiðslunnar og flutning á þessum efnum. Er ekki ástæða til að standa vörð um álframleiðslu, þessa hráefnisframleiðslu, á Íslandi og í Evrópu til að mæta þörfum álfunnar og þessum mörkuðum fyrir þennan mikilvæga málm og þar sem hann er framleiddur með endurnýjanlegum orkugjöfum (Forseti hringir.) en ekki brúnkolum með tilheyrandi mengun í Kína? Einhverjir hafa orðað það sem svo að ef þessi frumframleiðsla fer frá Evrópu og flyst til Asíu geti menn gleymt þessari baráttu í loftslagsmálum.