151. löggjafarþing — 5. fundur,  7. okt. 2020.

fjármálaáætlun 2021--2025.

2. mál
[13:02]
Horfa

Hanna Katrín Friðriksson (V):

Ég þakka hæstv. ráðherra. Ég held að við séum enn við sama heygarðshornið. Við erum ósammála um þetta. Hæstv. ráðherra svarar því til að enn þá sé verið að skoða málið á meðan ég held því fram að búið sé að skoða málið nóg. Við erum að viðhalda kerfum. Stjórnvöld viðhalda ákveðnum kerfum, styðja ákveðin kerfi sem viðhalda þessari stöðu. Og ég spyr: Hvenær ætlum við að breyta þessu?

Við erum líklegast runnin út á tíma hér að ræða það frekar vegna þess að mig langar að færa mig yfir í mál sem lúta að tengslum atvinnulífsins og umhverfisverndar. Það er eitt af stærstu viðfangsefnum stjórnvalda að skapa umgjörð sem gerir atvinnulífinu betur kleift að vera öflugur þátttakandi í baráttunni gegn loftslagsbreytingum. Ég sakna þess að sjá hvernig stjórnvöld ætla að bregðast við, hvernig þau ætla að ýta undir græna hvata, tryggja að losun sé í samræmi við ströngustu kröfur og yfir höfuð að búa til umhverfi sem auðveldar fyrirtækjum að taka umhverfisvernd með inn í framleiðslu og framboð á vöru og þjónustu. Besta leiðin til að draga úr mengun er að láta þá sem menga borga kostnaðinn.

Mig langar að nefna kolefnisgjald, en í fjárlögum ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar og Bjartrar framtíðar voru kolefnisgjöld tvöfölduð upp í ríflega 7 milljarða. Eitt fyrsta verk núverandi ríkisstjórnar var að draga úr þessum gjöldum og í fjárlögum 2021 munar enn 1,5 milljörðum að ná upp í það sem fyrirhugað var árið 2017. Þetta eru fjárhæðir sem hafa helling um það segja annars vegar hvernig samgöngumáta fólk og fyrirtæki að velja og hins vegar er það ákveðin fjármögnun inn í baráttuna í loftslagsmálum. En ég velti fyrir mér af hverju stjórnvöld nýta ekki vinnu eins og frekari setningu grænna hvata, tryggja frekara samstarf atvinnulífs og stjórnvalda og tryggja það að neytendum sé auðveldað að velja umhverfisvænni kosti. Af hverju láta stjórnvöld þetta dauðafæri fram hjá sér fara í fjármálaáætlun?