biðlistar eftir úrræðum fyrir börn með geðheilbrigðisvandamál.

Hæstv. forseti. Ég vil þakka málshefjanda fyrir þessa mikilvægu umræðu og ég vil staldra við síðustu spurningu hans sem fjallar um til hvaða aðgerða ráðherra hyggist grípa. Í mínum huga er brýnt að ráðast aftur í úttekt á geðheilbrigðisþjónustu við börn og unglinga. Síðast var það gert árið 2016 og var það ríkisendurskoðandi sem réðst í slíka úttekt. Nú er liðinn töluverður tími sem ætti að geta gefið okkur ákveðna mynd af því hvaða úrbætur hafa verið gerðar. Við vitum að bætt hefur verið í geðheilbrigðisþjónustu á fyrsta stigi, eins og við köllum það, en það er því miður ekki nóg þar sem fyrsta stigið vísar áfram í annað og þriðja stig og ef engin úrræði eru þar þá er til lítils unnið.

Umræðan sem fer fram hér í dag snýst að mestu um annars og þriðja stigs þjónustu og bið eftir henni. Þegar börn og ungmenni eru komin á biðlista eftir þeirri þjónustu, eða öllu heldur komin á biðlista eftir hjálp, er margt búið að ganga á og börnin búin að reyna hvað þau best geta til að standa sig. Biðin eftir hjálpinni er skaðleg. Við verðum að breyta þessum áherslum í þá mynd að ekki þurfi greiningu til að fá hjálp. Ég vil taka undir þau orð Héðins Unnsteinssonar, í fréttamiðlum nú undanfarið, að greiningabólgan hér á landi er mjög mikil og fyrsta viðbragðið er yfirleitt að gefa lyf. Þessu þarf að breyta.