151. löggjafarþing — 18. fundur,  12. nóv. 2020.

aðgengi einstaklinga sem ferðast til Íslands að þungunarrofi.

239. mál
[13:41]
Horfa

Andrés Ingi Jónsson (U) (andsvar):

Virðulegur forseti. Ég held að við hv. þingmaður verðum seint sammála í þessu máli, enda er ég flutningsmaður málsins ásamt 17 öðrum þingmönnum en hv. þingmaður andstæðingur þess. Mig langar hins vegar að benda þingmanninum á og ræða við hann hér um það sem mér sýnist vera í besta falli misskilningur á málinu. Í fyrsta lagi er eitt sem ég er búinn að heyra þingmanninn ítrekað halda fram, að þetta sé forgangstillaga 1. flutningsmanns málsins. Rósa Björk Brynjólfsdóttir mælti fyrir máli 15. október á þessu þingi. Það var fyrsta mál þingmannsins á þessu þingi. Þetta er mál númer tvö, þannig að þarna er staðreynd sem þingmaðurinn mætti fara rétt með.

Síðan varðandi þann gífurlega kostnað sem hv. þingmaður sér fyrir sér að falli á íslenska heilbrigðiskerfið þá langar mig að spyrja hvort þingmaðurinn átti sig á því hvernig evrópska sjúkratryggingakortið virkar. Það felur einmitt í sér að þjónusta sem veitt er í dvalarlandi, í þessu tilfelli Íslandi, er greidd af stjórnvöldum í upprunalandi, í þessu tilfelli Póllandi eða Möltu. Þar sem þingmaðurinn situr í hv. velferðarnefnd, sem hefur sjúkratryggingar innan síns ramma, hefði ég ætlað honum að vita þetta. En í ljósi þess, er þingmaðurinn tilbúinn að draga í land með fullyrðingar um að þetta muni ríða fjármögnun íslenska heilbrigðiskerfisins að fullu, í ljósi þess að reikningurinn verður borgaður í gegnum evrópska sjúkratryggingakerfið af því ríki þar sem konurnar eiga heimili?