151. löggjafarþing — 34. fundur,  9. des. 2020.

störf þingsins.

[15:11]
Horfa

Hanna Katrín Friðriksson (V):

Herra forseti. Á sama tíma og um 100 einstaklingar sitja fastir á Landspítala standa sjálfstætt starfandi heilbrigðisstofnanir á hliðarlínunni reiðubúnar til aðstoðar en stjórnvöld segja nei takk. Á sama tíma og biðlistar eftir hinum ýmsu aðgerðum sem hefta lífsgæði fólks og atvinnugetu lengjast fram úr hófi standa sjálfstætt starfandi læknastofur á hliðarlínunni reiðubúnar til aðstoðar en stjórnvöld segja nei takk. Reyndar segja stjórnvöld ekki beinlínis nei takk vegna þess að það væri eitthvað svo afhjúpandi. Þau segja: Alþingi er með boltann. Og hvað gerir Alþingi við boltann? Ýmsir stjórnarþingmenn og þá helst þeir sem á tyllidögum kenna sig við valfrelsi, segja: Það er ekki vilji á Alþingi fyrir málinu. Síðast heyrði ég þessi orð falla úr munni hv. stjórnarþingmanns í Bítinu á Bylgjunni í morgun. Það er ekki vilji fyrir því á Alþingi að þiggja þessar útréttu hjálparhendur til að aðstoða fólk í neyð, segja þessir stjórnarþingmenn. Og þar með eru þeir einhvern veginn stikkfríir, þessir meintu talsmenn frelsisins, eins og hin pólitíska ábyrgð liggi ekki raunverulega hjá stjórnvöldum.

Herra forseti. Ég skora á þessa þingmenn sem kveinka sér undan ætluðum vilja þingsins sem tekur af þeim öll ráð að beita sér fyrir því að þessi mál komi hingað inn til þingsins til afgreiðslu. Þá getum við spurt að raunverulegum leikslokum, hverjir það raunverulega eru sem standa í vegi fyrir því að við nýtum okkur einkaframtakið, hæft, vel menntað, vel þjálfað og velviljað fólk til að sinna fólki sem þarf á heilbrigðisþjónustu að halda hér á landi.