störf þingsins.

Herra forseti. Það er farið að styttast allverulega í jólin og við, eins og allir aðrir, höfum um margt að hugsa. Aðdragandinn mun einkennast af venjubundnum ysi og þys; matarinnkaupum, jólaleiðangri og öðru slíku, og við munum líka að reyna að gera okkur dagamun. En þó er ljóst að það verður með talsvert öðrum hætti en verið hefur. Fallegustu minningarnar snúast gjarnan um fjölskyldu og vini og það sem raunverulegu máli skiptir í stóra samhenginu vill nú stundum gleymast. Því miður er það nefnilega þannig að jólin eru áhyggjuefni fyrir allt of marga á Íslandi. Þótt það sé erfið tilhugsun þá getum við ekki og megum ekki loka augunum fyrir því að hérna býr fjöldi manns við fátækt, fleiri þúsund börn þar á meðal. Þetta fólk getur ekki nýtt sér nauðsynlega læknisþjónustu, ekki sent börnin sín í tómstundir, það þarf jafnvel að neita sér um að kaupa mat og gjafir og það þarf að borga leigu. En fátækt er sem betur fer ekki óumflýjanlegur veruleiki og stjórnvöld geta haft úrslitaáhrif á hvernig til tekst og hvernig undið er ofan af þessu. Við skulum þess vegna í aðdraganda jólanna ekki gleyma þeim sem eiga um sárt að binda, ekki gleyma þeim gildum sem skapa réttlátt samfélag og leggja okkar af mörkum til að uppræta þetta. Og af því að hv. þingkona Líneik Anna Sævarsdóttir talaði hér áðan um nauðsyn hugrekkis þá verð ég nú bara að segja að þegar kemur að þessu tiltekna máli þá hefur Alþingi því miður ekki sýnt nægilegt hugrekki. En það skulum við svo sannarlega að gera.