ráðstöfun útvarpsgjalds.
Herra forseti. Ég vil fyrst af öllu þakka forseta vel meinta ábendingu í minn garð áðan. En þeim þingmanni sem hér stendur er ljós munurinn á þingsályktunartillögu og frumvarpi og veit svona sirka hve tíminn er í hverju fyrir sig og var ekki að álasa forseta fyrir skort á tíma, heldur var þetta kannski frekar almennt tuð yfir því að hafa svo mikið að segja að ekki væri hægt að koma því að á tíu mínútum. Það hefur verið þannig, herra forseti, eins og margir hér inni vita, að okkur Miðflokksmönnum hefur á síðustu dögum verið ráðlagt að stíga inn í tímavél eða hoppa aftur inn í torfbæinn. Það kann vel að vera að margt sé til í því, að við þurfum að gera annaðhvort eða hvort tveggja. En svo vill til að akkúrat núna þegar Miðflokkurinn kemur fram með þessa tillögu, sem er bæði framsækin, framsýn — og get ég sagt nýtískuleg, herra forseti, hún er frjálslynd — þá vill svo til að nánast allir frjálslyndir fulltrúar í þessum sal eru horfnir. Og ég er ekki að gera lítið úr þeim heiðursmönnum sem sitja hér af hálfu Samfylkingarinnar og fylgjast með umræðum, og væri fengur að því að fá sjónarmið þeirra fram í þessu máli.
En ég var kominn að því í fyrri ræðu minni að ég teldi að Ríkisútvarpið væri ekki að uppfylla það menningarhlutverk sitt að dagskráin sé flutt fram á góðri íslensku. Ég get nefnt eitt dæmi því til sönnunar, herra forseti. Um margra ára skeið, og jafnvel frá upphafi, ég er ekki alveg kunnugur því, hefur Ríkisútvarpið haft í þjónustu sinni svokallaðan málfarsráðunaut. Eina afrek þess aðila sem ég kann er orðskrípið „fössari“, og ég veit að ég á ekki að segja þetta í þessum ræðustól en ég verð að gera það bara til að taka eitt dæmi. Aðra hortitti gæti ég tínt til til að sýna fram á að þarna vantar upp á, en það er ekki aðalatriðið.
Það er eiginlega tvennt sem okkur gengur til með þessum tillöguflutningi. Í fyrsta lagi að skattgreiðendur fái val um það hvert neyðaráskrift þeirra rennur og að stofnuninni, eða fyrirtækinu, ohf.-inu, sé gert kleift að kynnast stöðu sinni á markaði, að kynnast því af eigin raun hver staða ríkisfjölmiðilsins er meðal þjóðarinnar, hvort það er enn RÚV okkar allra eða bara sumra. Ríkisútvarpið hefur látið mæla traust á sjálfu sér nokkuð lengi og kemur bara þokkalega út. Sé það raunin að þjóðin treysti RÚV ohf. jafn vel og af er látið þarf Ríkisútvarpið ohf. ekki að óttast nokkurn skapaðan hlut. Þá bara heldur það áfram að fá í sinn hlut þann stóra skerf af nefskattinum sem útvarpsgjaldið er og getur farið öllu sínu fram. Sé traustið og áhuginn á dagskrá ríkisfjölmiðilsins hins vegar með öðrum hætti þarf hann einfaldlega að laga sig að þeim aðstæðum eins og önnur fyrirtæki gera sem selja þjónustu eða vöru, að laga sig að þeim veruleika sem nú er uppi.
Herra forseti. Nú ætla ég að segja aftur það sem ég sagði í upphafi fyrri ræðu minnar. Í engum geira sem ég man eftir hefur orðið jafn mikil þróun undanfarna áratugi og í margmiðlun og fjölmiðlun. Allir sem taka þátt í þeirri starfsemi þurfa einfaldlega að fylgja þeirri þróun sem best þeir geta. Og ég er viss um að það er alveg hægt, Ríkisútvarpið ohf. hefur alla burði til að gera það. Málið snýst einfaldlega um að veita útvarpinu tækifæri til að mæla stuðning við sjálft sig og taka stefnuna þaðan.
