búvörulög.

Virðulegur forseti. Ég skulda kannski einhverja skýringu á því af hverju ég fer í andsvar við minn ágæta samflokksmann, 1. þm. Norðvest., Harald Benediktsson. Mál þetta kemur hingað inn í þingið sem eitt af mýmörgum Covid-málum sem afgreidd hafa verið til að bregðast við tímabundinni stöðu ýmissa atvinnugreina, heimila og fyrirtækja og í sjálfu sér ekkert athugavert við það að koma með mál sem lýtur að stöðu bænda, sérstaklega eins og lagt var upp með frumvarpið. Það átti að taka til aðgerða sem áttu að gilda í ár. Gallinn hins vegar við þær aðgerðir sem eru lagðar til í frumvarpinu er að þær eru með öllu ógagnsæjar almenningi. Þær hafa líka þann galla í för með sér að ýmsir aðrir eru dregnir inn í þessar aðgerðir, að ósekju að mínu mati, fleiri en bændur, þ.e. þetta er ekki beint aðgerð sem beinist að bændum, hún beinist að mjög mörgum öðrum um leið. En látum það nú vera.

Hv. þingmaður mælir hér fyrir nefndaráliti meiri hluta nefndarinnar sem hefur fjallað um málið og gerir þá breytingartillögu að lengja þetta tímabil um tvö ár. Þykir mér nú hv. þingmaður og hv. nefnd allsvartsýn í þessum Covid-málum, að ætla að tengja þetta mál svona langt fram í tímann. En ég fagna því mjög, eins og ég greindi það í ræðunni, að málið verði tekið aftur til nefndar og einmitt þessi þáttur endurskoðaður. En ég vildi spyrja hv. þingmann hins vegar, af því að hann, ég greindi það líka í ræðunni, játar því sjónarmiði sem ég hef svo sem flaggað, að þetta kerfi sé kannski orðið eitthvað úr sér gengið. Ég velti því fyrir mér hvort það komi til greina hjá honum að einmitt að afturkalla þetta í heild á þeim rökum að menn þurfi að fara í einhverjar aðrar og annars konar aðgerðir til stuðnings landbúnaði en þær sem hér um ræðir.