störf þingsins.
Herra forseti. Stjórnvöldum hefur nú í rúmt ár verið bent á ólögmæti undirverðlagningar Íslandspósts á pakkasendingum, undirverðlagningar sem kippir rekstrargrundvelli undan fjölda samkeppnisaðila víðs vegar um landið og leiðir til tapreksturs fyrirtækisins sem skattgreiðendur borga. Fyrirtækjum sem eiga hagsmuna að gæta með rekstur sinn er gert að ganga þrautagöngu milli Pontíusar og Heródesar til þess eins að upplifa meðvirkni og aðgerðaleysi í kerfinu. Þó vantar ekki umbúðirnar. Við erum með tvö ráðuneyti, tvo ráðherra. Þá eru tvær eftirlitsstofnanir, Póst- og fjarskiptastofnun og Samkeppniseftirlitið. Síðan er pólitísk stjórn yfir fyrirtækinu og loks Alþingi sjálft. Það er ekki nema von að menn spyrji þá: Hvað þarf marga stjórnmálamenn til að stýra póstþjónustu? Og svarið er auðvitað: Engan, allra síst stjórnmálamenn sem eru samofnir kerfinu og andsnúnir viðskiptafrelsi. Það er kominn tími til að horfast í augu við það að tangarhald ríkisins á póstþjónustu er draugur fortíðarinnar. Við þurfum að skilgreina faglega, í gegnsæju ferli, hvaða póstþjónusta er þess eðlis að ríkið eigi að koma þar að með skilyrtum greiðslum og síðan eigum við að bjóða þá þjónustu út með stífum, gegnsæjum reglum. Látum svo markaðinn, öll þessi ágætu fyrirtæki sem þreyja þorrann víðs vegar um landið, sjá um þá þjónustu sem samkeppni getur ríkt um og samkeppni ríkir um. Það er á þann hátt sem við tryggjum neytendum bestu mögulegu þjónustu. Það er svona sem við eigum að umgangast fyrirtæki í stað þess að leggja stein meðvitað í götu þeirra og svona hættum við líka að umgangast skattfé með jafn óábyrgum hætti og raun ber vitni í þessari þjónustu. Það er nefnilega þannig að ráðdeild í ríkisfjármálum þarf að vera annað og meira en kosningaloforð á fjögurra ára fresti. (Gripið fram í: Heyr, heyr.)
