breyting á ýmsum lögum til að mæta efnahagslegum áhrifum heimsfaraldurs kórónuveiru .

Herra forseti. Ég er á svipuðum slóðum og hv. 13. þm. Suðvest., og velti fyrir mér möguleikanum á úttekt á séreignarlífeyrissparnaði. Eins og hæstv. ráðherra sagði lítur hann á þessa heimild sem bráðabirgðaúrræði og telur að mikilvægt sé að standa vörð um kerfið sem slíkt. En á einhverjum tímapunkti hljótum við að þurfa að spyrja okkur: Erum við að því? Hversu oft þarf að grípa til bráðabirgðaúrræða sem tappa aðeins af séreignarlífeyrissparnaðinum áður en við erum búin að rústa því kerfi? Ég hef ekki einu sinni tölu á því hversu mörg úrræði hafa verið í gangi hér í þingsal á síðustu árum þar sem séreignarlífeyrissparnaðurinn hefur ekki verið notaður sem lífeyrissjóður heldur sem einhvers konar áfallasjóður fyrir fólk, til að hjálpa því annaðhvort að lækka greiðslubyrði af húsnæðislánum eða komast yfir tímabundið slæmt ástand í atvinnulífinu. Það er allt góðra gjalda vert en þetta er ekki lífeyrissparnaður ef við erum alltaf að tappa af honum.

Hér er sagt að á síðasta ári hafi 3% verið tappað út með úrræðinu sem hér er verið að framlengja. Hvað er búið að taka mikið út úr þessu kerfi í þessum bráðabirgðaaðgerðum síðustu ár? Hefur það verið skoðað? Mér finnst líka dálítið óþægilegt að ekki liggi fyrir upplýsingar um það hversu stór hluti hópsins, sem nýtti úrræðið á síðasta ári, hafi á sama tíma verið atvinnulaus. Sú greining myndi mögulega leiða í ljós að um sé að ræða fólk sem hafi verið á sæmilegum tekjum fyrir Covid, hafi misst vinnunna og notað þetta úrræði til að brúa það bil. (Forseti hringir.) Nú er verið að bjóða fólki að brúa bilið ár í viðbót yfir í einhverja óvissu. Þá erum við búin að hjálpa þessu fólki að brjóta í báða enda það sem ætti að vera fjöreggið í ellinni.