151. löggjafarþing — 85. fundur,  26. apr. 2021.

covid-19, staðan og horfurnar fram undan, munnleg skýrsla heilbrigðisráðherra. - Ein umræða.

[15:48]
Horfa

Guðmundur Ingi Kristinsson (Flf):

Virðulegur forseti. Ég fékk þau gleðitíðindi í SMS-skilaboðum í gær að ég væri kominn á lista á miðvikudaginn í sprautu og fæ AstraZeneca. Mér gæti ekki verið meira sama, ég er bara feginn að komast í sprautu. En svo fór ég að tékka betur á þessu og þá kemur í ljós að eftir fyrstu sprautuna þurfa að líða þrír mánuðir þar til ég fæ seinni sprautuna, sem sagt 12 vikur. Það verður ekki fyrr en rétt fyrir verslunarmannahelgi. Ég er að spá í hvenær virknin verði komin á það stig að ég þurfi ekki óttast það að smitast. Sumir segja tvær vikur, þrjár vikur. En af hverju eru þá 12 vikur þarna á milli? Það er spurning.

Það sem ég hef kannski enn þá meiri áhyggjur af eru þeir hópar sem eru einhverra hluta vegna mjög kvíðnir gagnvart því að fá vitlaust bóluefni, að fá ekki að velja rétta bóluefnið. Ég hitti þetta fólk stundum og það er eiginlega skelfingu lostið. Getum við leyft okkur að láta fólk fara í sprautu eða hafna sprautu ef það er hrætt við að fá viðkomandi tegund af bóluefni? Ég held að þetta sé ekki stór hópur. Ég spyr hæstv. ráðherra hvort ekki sé hægt að leyfa fólki, í gegnum Heilsuveru eða bara í næstu heilsugæslu — og kanna þá a.m.k. hversu stór hópur þetta er til þess að taka utan um hann, vegna þess að þarna er fólk með kvíða, kvíðaröskun, geðræna sjúkdóma. Þetta er örugglega ekki stór hópur. Meðalhófið hlýtur að gilda í þessu samhengi, gagnvart þeim hópi, þannig að hann geti óhræddur komið í sprautu þó að það kannski dragist viku eða hálfan mánuð að fólk fái sprautu, en að það geti mætt og fengið þá það efni sem það getur tekið með glöðu geði.