skimanir fyrir leghálskrabbameini.
Herra forseti. Grein sem hæstv. heilbrigðisráðherra skrifaði fyrr á árinu fjallaði um niðurstöður nýrrar úttektar um heilsu út frá kynjasjónarmiðum. Þar kemur fram að konur virðast búa við lakara heilsufar og verri lífsgæði en karlar. En meðal markmiða úttektarinnar var að meta hvort heilbrigðisþjónusta mætti ólíkum þörfum kynjanna. Mér datt þetta í hug þegar ég fór inn á Facebook-síðuna Aðför að heilsu kvenna, sem stofnuð var þegar skimunum fyrir leghálskrabbameini var hleypt í uppnám með illa ígrunduðum flutningi lífsýna til greiningar erlendis. Á síðunni, sem telur ríflega 14.000 notendur, eru vægast sagt sláandi lýsingar kvenna, annars vegar af beinlínis hættulegum heilsufarslegum afleiðingum þessara breytinga og hins vegar af upplifun kvenna af þeim. „Lítilsvirðandi og niðurlægjandi fyrir íslenskar konur“, svo ég grípi lauslega niður í orðræðunni í þessum hópi. Með hverjum deginum verður erfiðara að vinda ofan af afleiðingum þessarar ákvörðunar. Það verður erfiðara hvað varðar tækjabúnaðinn sem var til staðar og er enn, hvað varðar húsnæði og kannski ekki hvað síst hvað varðar sérhæft starfsfólk. Staðan virðist í grunninn sú að langflestir fagaðilar vildu færa rannsóknirnar á Landspítala en skoðun þeirra var hunsuð. Og þó að málið sé komið í ógöngur virðast stjórnvöld staðráðin í því að halda óbreyttri stefnu þrátt fyrir alla þá gagnrýni sem ætti að leiða til hinar augljósu niðurstöðu að bakka með málið.
Ég vil því spyrja ráðherra: Hvert er planið? Hyggst hæstv. heilbrigðisráðherra halda þessari vegferð áfram eða verður hlustað á fagfólk jafnt sem notendur þjónustunnar, konur þessa lands, og snúið til baka? Ef þau viðbrögð sem kynnt hafa verið af þessum fjölmörgu aðilum frá því að málið komst fyrst til tals síðastliðið haust duga ekki til, hvað þarf þá til?
