atvinnuleysistryggingar og greiðslur til íþróttafélaga vegna launakostnaðar og verktakagreiðslna á tímum kórónuveirufaraldurs.

Herra forseti. Ég velti því líka fyrir mér hvort það skipti einhverju máli og hvort það skíni í gegn í þessum frumvörpum — tölum um þau bæði, bæði það sem var afgreitt hér í desember og það sem við erum að ræða núna — ákveðin vandamál sem spretta bara af verkaskiptingu í Stjórnarráðinu þar sem múrarnir á milli ráðuneyta verða þess valdandi að í haust áttaði félagsmálaráðuneytið, sem ber fram þessi frumvörp, sig ekki á því hversu fjölbreytilegt starfsmannasamband innan íþróttafélaganna væri við einstaklinga. Þess vegna þurfti þingið að laga málið töluvert. Og núna í vor virðist sama ráðuneyti ekki átta sig á því að ýmis önnur félög, sem ekki eru talin upp í frumvarpinu, eru í alveg sömu stöðu. Það vill svo til að öll sú starfsemi sem frumvarpið fjallar um fellur í raun utan málefnasviðs félagsmálaráðuneytis. Þetta er allt starfsemi sem heyrir undir mennta- og menningarmálaráðuneyti og það vill brenna við að fólk tali ekki saman á milli ráðuneyta. Sjáum við skína í eitthvað þess háttar?

Svo örstutt aftur varðandi vonina af því að mér finnst það svo áhugaverður punktur. Það er náttúrlega fáránlegt að fólk úti í bæ fyllist sérstakri von þegar það sér okkur taka rökum í málum. Í sjálfu sér fagna ég hverjum vonarneista sem skín í, (Forseti hringir.) en það er áfellisdómur yfir vinnubrögðum Alþingis að það heyri til þvílíkra undantekninga að það veki eftirtekt.