biðlistar í heilbrigðisþjónustu.
Virðulegi forseti. Það eru biðlistarnir í heilbrigðiskerfinu. Þeir hafa ekki minnkað á þessu kjörtímabili, heldur hafa þeir lengst til muna þrátt fyrir fögur fyrirheit í upphafi þessa tímabils. Staðan er alvarleg. Og nú reyna Sjálfstæðismenn að skrifa sig frá allri ábyrgð á heilbrigðismálum í landinu. Hæstv. heilbrigðisráðherra hlýtur nú að brosa út í annað við þann lestur því að hún veit vel að þó að þeir skrifi í Morgunblaðið þá koma þeir engu að síður og greiða atkvæði með stefnu Vinstri grænna, alveg sama hvað.
En biðlistarnir eru ekki óvæntir. Við vitum alveg hvaða þjónustu er verið að sækja og við vitum líka hvað þarf að gera til þess að auka þjónustuna. En hvað hefur síðan gerst á vakt hæstv. ríkisstjórnar? Nýlega breytti ráðherra því að útskrifaðir sjúkraþjálfarar og talmeinafræðingar geta ekki komist á samning hjá Sjúkratryggingum Íslands fyrr en eftir tvö ár í starfi þrátt fyrir að þau hafi starfsleyfi frá landlækni. Dæmi eru um að sjúkraþjálfarar á einni stofu séu með 300–400 manna biðlista og bið eftir talmeinafræðingi er allt að þrjú ár — þrjú ár t.d. í lífi barns. Bið hjá Greiningar- og ráðgjafarstöð ríkisins eru tvö ár og nú eru tæplega 700 börn á biðlista hjá Þroska- og hegðunarstöðinni. Þetta eru allt saman börn á þessum biðlista sem ég er að tala um.
Virðulegi forseti. Biðin eftir mjaðma- og liðskiptaaðgerðum hefur aukist um tæplega 40–50% á kjörtímabili þessarar ríkisstjórnar. Ég vil því ítreka, og er rétt að draga það sérstaklega fram þar sem ég þekki þessa ráðherra, þessa annars ágætu ráðherra og fólkið sem stendur á bak við titlana, að áður en ráðherra svarar því til að þetta sé allt saman einkarekstur þá er enginn, ekki ég, enginn í Viðreisn, enginn hér að kalla eftir því að ríkið hætti að bera ábyrgð á heilbrigðisþjónustunni, enginn. Ekki fara í þá útúrsnúninga.
Spurning mín til hæstv. ráðherra er: Hvernig sér ráðherra fyrir sér að hægt verði að bæta þetta á komandi kjörtímabili, að koma því þannig fyrir að biðlistar styttist þannig að við minnkum vanlíðan fólks og komum til móts við fólk með raunverulegri þjónustu á ábyrgð ríkisins en í boði sem allra flestra?
