fjáraukalög 2021.
Virðulegur forseti. Háttvirtur þingheimur. Ég heiti Tómas, kallaður Tommi og ég er að halda jómfrúrræðu mína hér og nú. Ég er fæddur á fyrri parti síðustu aldar og mig langar örlítið til að vitna í mann sem var uppi á þeim tíma, sem er þekktur úr sögu Bandaríkjanna, Harry S. Truman, 33. forseta Bandaríkjanna, sem tók þá afdrifaríku ákvörðun að láta kjarnorkusprengjurnar falla á Nagasaki og Hiroshima í ágúst 1945. Hann hafði það fyrir sið að segja: Ég ber ábyrgð. Ekki á minni vakt. Hingað og ekki lengra. En hann sagði það svona: „The buck stops here.“ Hann hafði þetta á skrifborðinu sínu alla sína forsetatíð.
Ég lofaði Ingu því á sínum tíma þegar ég gekk til liðs við hana að þegar ég myndi halda mína jómfrúrræðu myndi ég ekki segja: Er ekki allir í stuði? En ég segi nú samt: Eru ekki allir í stuði? Sko, þannig er, ég lít þannig á stöðuna að ég var einu sinni kokkur á Gullfossi og þar var fyrsta, annað og þriðja farrými. Fólkið á fyrsta farrými fékk alltaf flottasta matinn, fólkið á öðru farrými fékk matinn sem fólkið á fyrsta farrými borðaði ekki og fólkið á þriðja farrými fékk matinn sem fólkið á öðru farrými borðaði ekki daginn eftir. Þannig er nú þetta þjóðfélag okkar, að við sem meira höfum milli handanna fáum alltaf það besta.
En ég vil ekki líkja þessu landi okkar við farþegaskip heldur vil ég líkja því við björgunarbát. Ef við værum í björgunarbát, myndum við þá sem höfum meira, sitja í skutnum og njóta góðs af og láta fólkið sem hefur lítið eða ekkert sitja frammi í stafni og lepja dauðann úr skel? Ég held ekki. Við myndum taka til hendinni og við myndum láta fólkið í stafni njóta sömu fríðinda og við sem sitjum í skutnum.
Hérna er alltaf verið að röfla um peninga. Það kostar allt; það kostar þetta, það kostar hitt. Það er bara þannig. Það kostar allt eitthvað og suma hluti verður maður bara að kaupa og borga. Það þýðir ekkert að segja: Það eru ekki til peningar. Ég get sagt ykkur það að á sínum tíma, þá — ég hef nú staðið í stórræðum í gegnum tíðina og gert alls konar hluti með enga peninga milli handanna og samt hef ég komið hlutum í verk. Og þó að ríkissjóður sé rekinn með halla þetta árið, eða reyndar næsta ár, þá verður bara að hafa það. Ég get ekki sætt mig við það að þeir sem minna mega sín, og þá á ég t.d. við öryrkjana, skuli ekki fá nóg til þess að halda gleðileg jól. Kommon. Við getum ekki verið þekkt fyrir það.
Ég kom hér á þing með það fyrir augum að láta gott af mér leiða, eins og náttúrlega allir gera sem koma á þing. Ég mun gera mitt besta og ég vona að þið hjálpið mér til að gera slíkt hið sama. Svo tökum við saman höndum og höfum bara gaman af þessu.
