styrkir til rekstraraðila veitingastaða sem hafa sætt takmörkunum á opnunartíma.

Frú forseti. Ég sótti námsstefnu á erlendum vettvangi 2006 þar sem yfirskriftin var „Shape of Things to Come“ eða það sem verða vill meðal þjóða og og byggð var á bók þeirra sem höfðu spáð fyrir um hina mjög svo umfangsmiklu og afdrifaríku byltingu sem tengdist internetinu og innleiðingu þess í líf okkar allra. Og hvert var meginþemað í spurningunni um það sem verða vill? Hver var næsta byltingin sem boðuð var? Það var bylting upplifunargeirans á heimsvísu sem stefndi þá þegar í að verða stærsta búgrein í flestum löndum heims. Upplifunargeirinn inniber auðvitað fjölmargt; ferðaþjónustuna, íþróttirnar, menninguna og allt það sem fólk getur leyft sér, það sem á annað borð hefur eitthvað umfram það að eiga til hnífs og skeiðar. Þetta hefur sannarlega gengið eftir hér á Íslandi þótt hér hafi alltaf verið til einhvers konar ferðaþjónusta, ferða- og veitingamennska. Það varð bylting hér, einhvers konar umpólun, tengd Eyjafjallajökulsgosinu á sínum tíma og allt í einu varð ferðaþjónusta á Íslandi stærsta atvinnugreinin, skilaði heilum 70 milljörðum hreinum í tekjur til hins opinbera árið 2018 og þó að örlítið hafi hoggið í síðan þá út af dulitlu þá er flest sem bendir til þess að hún muni áfram verða sannarlega ein af okkar meginstoðum í atvinnulífinu til langrar framtíðar. Þess vegna er afar mikilvægt að við stöndum vörð um þessa gjöfulu búgrein, stöndum með henni, tryggjum það í lengstu lög að um þá innviði sem byggðir hafa verið upp myndarlega og frekar hratt frá árinu 2011, 2012, 2013, 2014, verði staðinn vörður. Það eru margir í þessu húsi sem muna þá daga þegar veitingastaðir í Reykjavík voru sirka þrír eða fjórir sem hægt var að leyfa sér að fara að borða á kannski einu sinni eða tvisvar á ári. Það hefur orðið bylting í veitingageiranum líka, í Reykjavík sérstaklega, og margir staðir á landinu eru þekktir af afburða góðri veitingamennsku, góðu hráefni, góðri framreiðslu, góðum mat.

Þegar prófessor Viðar Már Matthíasson, fyrrum hæstaréttardómari, var fenginn til að gefa álit á þeirri undarlegu fordæmalausu stöðu sem upp kom í kjölfar Covid var hans niðurstaða að hér væri um að ræða force majeure, hér væri óviðráðanlegt ófremdarástand sem bæri að bregðast við, með þeim hætti sem síðan var gert, sem betur fer. Ríkisstjórn Íslands á þeim tíma tók þessa niðurstöðu alvarlega og þennan pól í hæðina og úr urðu þeir viðspyrnustyrkir og þau kerfi öll sem hafa gert þessum hluta atvinnulífsins kleift að standa af sér, svona nokkurn veginn í flestum tilfellum, þessa innrás Covid-veirunnar í líf okkar. Hér er auðvitað verið að gera það sem í músíkinni er kallað að spinna. Það er verið að impróvísera, það er verið að bregðast við nýjum raunveruleika nánast frá degi til dags, viku til viku. Enginn sá fyrir að þetta myndi vara svona lengi eins og raun ber vitni. Það að veita atfylgi á svo viðsjárverðum tímum bæði veitingageiranum, hótel- og gistihúsageiranum og menningargeiranum eins og er í farvatni, er myndarlegt, skynsamlegt. Þarna hefur verið tekið mið af ábendingum þeirra sem best þekkja til og ég tel að vel hafi verið vandað til þessa frumvarps. Embættismenn hafa lagt mikla vinnu í þetta. Pólitíkin hefur lagt mikla vinnu í þetta og fram undan er meðferð efnahags- og viðskiptanefndar ásamt umræðum hér í þinginu.

Ég ætla að lýsa eindregnum stuðningi við þetta góða frumvarp og eftir þá málstofumeðferð sem hér hefur átt sér stað í dag og mun að líkindum eiga sér stað í 2. umr. þá spái ég því að þetta verði til heilla og góðs fyrir samfélagið allt.