fjármálastefna 2022--2026.

Virðulegi forseti. Síðast þegar við vorum að glíma við þetta, í kringum 2019, þá kom álit frá fjármálaráði sem sagði einfaldlega að efnahagur ríkisins væri ekki sjálfbær. Það væri ekki sjálfbærni þar á bak við, það þyrfti eitthvað að gefa eftir. Það stendur hérna í greinargerðinni um tekjuhliðina: „Á komandi árum verður áfram unnið að endurbótum á skattkerfinu þannig að tekjuöflun hins opinbera nægir til að standa undir verkefnum þess.“ Og um gjaldahliðina segir: „Fyrirsjáanlegt er að tryggja þarf sjálfbæran vöxt útgjaldakerfisins eigi að viðhalda núverandi velferðarstigi.“ Það er af því að það er beinlínis viðurkennt hérna að þetta er ekki sjálfbært eins og er. Fyrirsjáanlegur útgjaldavöxtur vegna öldrunar þjóðar sem hefur áhrif á bæði ellilífeyrisþjónustuna og heilbrigðiskerfið dugar rétt fyrir þessu 1% sem á að fara í reiknaðan útgjaldavöxt. Þá er allt hitt eftir. Þá erum við komin umfram þann vöxt og við erum í ósjálfbæru módeli. Og það er miðað við 2019 sem var hámark þenslunnar og við vorum rétt að detta inn í þar sem átti að kallast mjúk lending. Þó að við komumst aftur þangað, í einhverja hámarksþenslu eftir að vera búin að ná okkur upp úr gröfinni sem Covid skapaði, þá er það samt ósjálfbært ástand. Hvernig ætlum við með þessari fjármálastefnu — sem ég sé ekki að (Forseti hringir.) sé með einhverja tekjustefnu eða útgjaldastefnu, það eru einhver orð um áskoranir o.s.frv. en engin alvörustefna um það sem á að gera — að losna við þessa ósjálfbærni?