fjármálastefna 2022--2026.
Forseti. Ég vitna hér í upphafi í texta úr laginu Nostradamus eftir Nýdönsk: „Nostradamus var ekkert merkilegri en ég“. Það virðist í raun hver sem er geta dregið upp einhvers konar lýsingu á framtíðinni, eins og bara: „Komandi tíð mun verða hörð en bærileg.“ Ég held að það sé fjármálastefnan í hnotskurn, þ.e. að við erum að hætta að safna skuldum, það er dálítið hart en það verður svona bærilegt af því að það er spáð ágætishagvexti á meðan. Ég held persónulega að um vanspá sé að ræða hvað þróunina varðar, að hún verði betri, að við stöðvum skuldasöfnunina hraðar. Hvort það er gáfulegt eða ekki er eitthvað sem ætti líka heima í fjármálastefnunni af því að við þekkjum innviðaskuldina sem hefur oft verið rædd hérna, og kostnaður af því að vanrækja viðhald er líka fjármagnskostnaður. Við erum bara ekki með hann útreiknaðan eins og á venjulegum peningalegum skuldum þannig að við getum ekki borið saman hvora skuldina er betra að borga niður. Og það er vandamál. Það er vandamál sem er ekki svarað og hefur aldrei verið svarað í stefnu ríkisstjórnarinnar. Ég held að það sé alveg rétt hjá hv. þingmanni að stefna ríkisstjórnarinnar komi ekki fyrr en í kjarasamningaviðræðum og þá eru það ekki stjórnvöld sem marka þá stefnu heldur aðilar vinnumarkaðarins, af því að við erum í rauninni með stefnulausa ríkisstjórn sem ætlast bara til þess að einhverjir aðrir semji stefnuna fyrir hana af því að hún hefur engan pólitískan tilgang.
