fjármálastefna 2022--2026.

Virðulegur forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir andsvarið. Það er rétt, hann vísar hér í andsvar sem ég fór í við ræðu hv. þingmanns fyrr í kvöld, þar sem ég sagði: Ef eitthvað er þá óttast ég einmitt frekar að við séum að stöðva skuldasöfnun of seint, þ.e. ekki fyrr en á síðasta ári þessarar stefnu. Ég ítreka að ég hræðist það að einhverju leyti. Mér finnst það slæm þróun að skuldir ríkisins séu að aukast ár frá ári. Að því sögðu þá er ég líka á þeirri skoðun að ríkisfjármálin þurfi að vinna með peningastefnunni og því ástandi sem er í hagkerfinu hverju sinni. Við erum að koma út úr Covid-kreppu og ákvörðun var tekin um að við ætluðum að vaxa út úr henni, við ætluðum að taka höggið á ríkissjóð. Það var pólitísk ákvörðun sem ég held í grunninn að við höfum flest verið nokkuð sammála um, hvort sem við höfum verið í stjórn eða stjórnarandstöðu. Það er nákvæmlega sú stefna sem birtist í þessu plaggi.

Svar mitt er því: Já, ef ég hef áhyggjur af einhverju þá er það það að við séum að stöðva hana fullseint. Ég held samt sem áður að við séum að beita réttum aðferðum. Ég held að Íslendingar og aðrar þjóðir hafi lært mjög mikið af fjármálahruninu og þeim aðgerðum sem þá var farið í, þ.e. að farið var of hratt í niðurskurð. Það gerði það að verkum að hagkerfin voru mun lengur að ná sér upp úr öldudalnum. Ég held því að sú stefna sem við höfum ákveðið að taka hér sé kórrétt.

Ég ætla samt alltaf að hafa áhyggjur þegar verið er að auka skuldir ríkisins og mér finnst að við eigum að hafa áhyggjur af því. Með því að safna skuldum erum við að auka greiðslubyrði komandi kynslóða. Við erum að safna skuldum sem börnin okkar þurfa að greiða. Við megum ekki líta á það með léttvægum hætti.