stuðningur til kaupa á fyrstu íbúð.
Virðulegi forseti. Ég tek undir allt sem hér hefur fram komið sem lýtur að því að hjálpa þeim sem misst hafa heimili sitt til að komast aftur inn á fasteignamarkaðinn. Þetta er gott frumvarp, það er milt, það er sanngjarnt, það er skýrt. Í rauninni má furðu sæta að ríkisstjórnin skuli ekki vera búin að koma með sambærilegt úrræði og jafnvel eitthvað enn þá betra, einfaldlega til að láta það verða að raunveruleika að þeir sem misst hafa sitt húsnæði á einhverjum tímapunkti, ég tala nú ekki um í kjölfar hrunsins, eigi þess kost að komast aftur inn á fasteignamarkaðinn með einhverjum ráðum. Það er hægt að fara ótal margar leiðir. Hér eru nefndar nokkrar en það er fleira sem mætti koma til því að þetta er ekkert auðvelt mál. Og eins og kom fram hjá hv. þm. Ásthildi Lóu Þórsdóttur áðan þá er ekki einu sinni víst að þessir liðir sem nefndir eru í frumvarpinu verði til þess að koma stórum hópum aftur út á fasteignamarkað. En ef við horfum til síðustu ára og hrunsins og áranna í kjölfar hrunsins og þar á eftir þá hefur þessi hópur bara gleymst. Ég hitti marga í mínu starfi þá sem sálfræðingur og ræddi við mörg börn, hverra foreldrar höfðu misst húsnæðið, og það er átakanlegra en hægt er að lýsa með orðum hvað gerðist í rauninni á þessum tíma, afleiðingarnar sem hrunið hafði á nákvæmlega það að eiga heimili, að eiga þak yfir höfuðið. Það væri svo eðlilegt að ríkisstjórn þessa lands myndi taka utan um þennan hóp og hlúa að honum sérstaklega, en í þeim hópi eru margir hverjir eru láglaunafólk, efnalítið fólk. Og af hverju? Vegna þess að það er fast í þeim viðjum að greiða kannski stóran hluta launa sinna í leigu. Nú eru bara margir þannig staddir að þeir fá kannski 500.000 kr., jafnvel minna, í laun á mánuði en greiða kannski 250.000 kr. í leigu. Hvernig í veröldinni á að vera hægt að leggja til hliðar einhverjar krónur við þessar aðstæður þegar það á eftir að borga mat og klæði og allt sem þarf að greiða til að lifa af mánuðinn? Það er útilokað mál. Svo ekki sé minnst á þann hóp sem fær undir 440.000 eða 400.000 kr. á mánuði í ráðstöfunartekjur og greiðir nánast helming af því í leigu, ef ekki meira, og getur ekki annað vegna þess að annars væri það fólk á götunni. Svona er nú staðan hjá ótrúlega mörgum. Ég lét reikna þetta út fyrir Reykjavík ekki alls fyrir löngu þegar ég var með tillögu í borgarstjórn um að börn efnaminnstu foreldranna fengju fríar skólamáltíðir. Við erum að tala um hátt í 8.000 börn bara í Reykjavík sem eiga foreldra sem eru með undir 440.000 kr. í laun á mánuði. Þannig er það nú. Þetta er ekkert grín og þetta nýta auðvitað þeir sem eiga húsnæði og leigja það, þeir vita að þeir munu alltaf geta fengið leigjendur. Það er ekkert flóknara en það að ef þú greiðir ekki þessa leigu þá getur þú bara farið eitthvert annað vegna þess að það er röð af fólki sem vill leigja og verður að leigja af því að það þarf auðvitað að eiga einhvers staðar heima.
Þetta er í rauninni mjög sorglegt mál, finnst mér, af því að við búum í þessu gjöfula landi, erum fámenn þjóð og það vantar ekki peningana. Þetta er allt spurningin um hvað á að gera við þá og hvernig þeim er útdeilt og hvernig forgangsröðin er. Við vitum hvernig þessi ríkisstjórn er, sem er búin að vera við völd ansi lengi, því miður setur hún ekki þennan hóp í forgang, aldeilis ekki. Það er eitthvað allt annað sem skiptir þessa ríkisstjórn máli. Hér er aðeins verið að tala um það að fólk geti lifað mannsæmandi lífi og átt öruggt heimili sem það veit að það getur verið í af því að það er skráð fyrir því sjálft, er ekki upp á náð og miskunn að greiða háa leigu og er jafnvel í ótryggu húsnæði. Leiguhúsnæði er náttúrlega aldrei tryggt, að vera í húsnæði sem nafnið manns er skráð fyrir.
Ég veit ekki hvort hægt er að vera bjartsýn á að frumvarp eins og þetta fái einhverja hlustun hjá þessari ríkisstjórn. Það er nú einu sinni þannig að vera í minni hluta. Hér eru nú ekki margir úr meiri hlutanum að fylgjast með nema þeir séu að því annars staðar. En maður skyldi halda að ríkisstjórnin myndi vilja að allir í þessu landi hefðu öruggt skjól og gætu farið að sofa í þeirri vissu að daginn eftir vöknuðu þeir áhyggjulausir, alla vega hvað varðar þessar grunnþarfir sem eru fæði, klæði og húsnæði. Ég þakka fyrir þetta frumvarp sem hér er lagt fram, mér finnst það milt, sanngjarnt, og það ætti auðvitað að verða samþykkt skilyrðislaust.
