eignarréttur og erfð lífeyris.

Virðulegur forseti. Ég þakka hv. þingmanni andsvarið. Til að svara þessu á einfaldan hátt þá er ekki verið að svipta einn eða neinn einu eða neinu. Svo einfalt er það. Þeir sem greiða inn í lífeyrissjóðina — það er verið að taka fjármuni af launum fólks, það er verið að lækka ráðstöfunartekjur fólks í hverjum einasta mánuði með því að skylda það til að greiða í lífeyrissjóð. Það er það sem er verið að gera. Og hverjir ráða þessum lífeyrissjóðum? Jú, það eru stéttarfélögin og vinnuveitendur. Það er það sem verið er að gera. Að sjálfsögðu myndi hver einstaklingur geta ávaxtað sinn pening ef hann yrði skyldaður til þess. Við erum með séreignarsparnaðarkerfið líka og það gengur bara prýðilega. Eins og kemur fram í greinargerðinni eiga lífeyrisréttindi að njóta verndar eignarréttarákvæðis stjórnarskrárinnar en það er varla hægt að skilgreina þau sem eign. Það er verið að borga inn í sjóð sem aðrir sjá um að ráðstafa, aðrir sjá um að fjárfesta og fólkið sem greiðir í sjóðinn hefur ekkert um það að segja, sáralítið, nánast ekki neitt. Með þessu máli er verið að tryggja eignarréttinn og erfð lífeyris og þetta tengist lýðræði og gagnsæi í lífeyriskerfinu, sem er nánast ekki neitt. Þeir sem sömdu um þetta gerðu það árið 1969, fyrir 52 árum, og enn er sama kerfi við lýði. Við búum í allt öðru samfélagi. Við erum með fjármálakerfi sem er nánast ekki samanburðarhæft við Vesturlönd. Við erum með verðtryggingu hérna. Af hverju? Út af lífeyrissjóðunum, til að tryggja þeim 3% ávöxtun á ári. Út á það gengur allt heila kerfið. Það er miklu einfaldara að fólk stjórni þessu sjálft. Það er einfaldlega ekki rétt að halda því fram að fulltrúar atvinnulífsins séu betri í að fjárfesta en fólkið sjálft.