eignarréttur og erfð lífeyris.

Virðulegi forseti. Ég ætla að biðja hv. Óla Björn Kárason að doka, að fara ekki úr þingsalnum alveg strax vegna þess að hér eru til umræðu um mál sem varða svona megin ágreining þann sem er hér innan þessara þingveggja. Það er ágreiningur sem er margþættur. Hann er fyrst og fremst af efnahagslegum toga og hann varðar kannski líka ólíkan skilning fólksins í landinu á þeim lögum sem yfir okkur hafa verið sett. Og nú ætlar sá sem hér stendur að viðurkenna það fúslega að hann taldi, líkt og fjölmargir af hans kynslóð, að það háa skattaumhverfi sem við höfum alist upp við hér á Íslandi um áratugaskeið væri til þess að tryggja okkur ákveðna framfærslu þegar kæmi að endimörkum, við skulum segja starfs, í launuðu starfi. Þá gengjum enn að því vísu að vera með ákveðnar greiðslur á hverjum mánuði. Því til viðbótar, eins og ég hafði skilið, kæmu síðan lífeyrissjóðir sem við erum skyldug til þess að greiða í rétt eins og sparibauk. Ef sparibaukur okkar er á einhverjum tilteknum stað og vinnuveitandinn greiðir eitthvað í sparibaukinn á hverjum mánuði tengt laununum okkar, þá hef ég aldrei skilið það öðruvísi en að við hlytum að eiga sparibaukinn okkar, nú eða þá eiginkonan sem sá um hina ólaunuðu vinnu heima fyrir, lengst af í íslensku samfélagi.

Þegar mönnum af minni kynslóð varð ljóst að einhverjar breytingar á þessu höfðu verið útfærðar og þannig túlkaðar að þetta væri ekki svona þá tóku menn til fótanna hver af öðrum. Úr minni samstúdentadeild eru fjölmargir farnir til Portúgals. Þeir eru að mótmæla með fótunum. Ég sé á eftir þessum sauðum, sé ég eftir sauðunum, sé á eftir af þessum samstúdentum og vinum mínum sem eru reiðir í útlöndum yfir því sem þeir telja vera svik. Kannski var það ekki nógu skýrt úttalað eða útmálað á sínum tíma, rétt eins og það þegar bankar á Íslandi fengu heimild til að veðsetja sameiginlegu eignina okkar, sem er fiskurinn í sjónum kringum landið. Menn áttuðu sig ekki á því fyrr en löngu síðar hvað fólst í raun og veru í því, kannski vegna þess að menn hafa ekki mikið þrek til að sitja yfir umræðu eins og þessum heima í stofu núna eftir að þær urðu þó aðgengilegar.

Þess vegna segi ég við mann eins og hv. þm. Óla Björn Kárason: Ættum við ekki að sameinast um það að taka til við að reikna, ekki taka til við að tvista, heldur taka til við að reikna út hvaða skelfilegu afleiðingar það kynni að hafa í för með sér ef eignarrétturinn okkar á sparigrísnum okkar er færður til okkar sjálfra með óyggjandi hætti þannig að við eigum örugglega sparigrísinn, eða erfinginn okkar, makinn eða barnið, eftir að við föllum frá? Er það virkilega svo að það er talið vega svo að grunnstoðum kerfisins á Íslandi að það færi bara allt á hliðina? Ég held bara alls ekki. Það mætti þá helst deila um með hvaða hætti þessi 7.000 milljarða höfuðstóll lífeyrissjóðakerfanna er til kominn, vegna kynslóðanna sem eru kannski að hluta til gengnar.

En eignarrétturinn, grunnatriði stjórnarskrárinnar og samfélagsins okkar, lýðræðissamfélagsins, hlýtur að vera þannig að það sem þú leggur fyrir í þinn eigin sparibauk er þitt og einskis annars, nú eða nema þess sem erfir þig. Og almannatryggingakerfið, Tryggingastofnun sem tryggir þér þennan 260.000 kall á mánuði eða hvað sem það er, er uppsöfnuð þjónkun þín við þetta háa skattasamfélag okkar í svo og svo marga áratugi. Eru menn of settir af því að fá 260.000 kr. og svo lífeyrisgrísinn sinn þegar þeir eru hættir að fá launatékkann um hver mánaðamót? Það má vissulega að setja eitthvert þak á það sem menn, hinir best settu í samfélaginu, ættu að geta hirt. En nú erum við enn sem áður hér í tilbrigði við sama grundvallarstefið, við erum að hugsa um fólkið sem á fjandakornið vart til hnífs eða skeiðar og er með tóman ísskáp um miðjan mánuðinn og er að berjast í bökkum á ævikvöldinu við það að lifa, hvað þá að lifa með reisn.

Það væri afar gaman að heyra skýringarnar á því að þetta sé útilokað og að verið sé að vega að grunnstoðum sjálfs velferðarsamfélagsins með því að eignarrétturinn sé virtur með þeim hætti sem hér er talað um. Ég hef aldrei skilið það öðruvísi en að við eigum okkar framlag frá Tryggingastofnun. Við erum búin að vinna fyrir því í svo og svo marga áratugi og svo eigum við þennan lífeyrissjóð ef við höfum verið nógu gæfusöm til að vera yfir höfuð í þannig vinnu eða getað lagt fyrir. Það er kannski seinni tíma mál fyrir marga af þeim sem eru búnir að lifa lengi. En þetta er nú það sem ég vildi segja. Ég er einn af flutningsmönnum þessa frumvarps og ég hef aldrei litið á það sem öðruvísi en svo að þetta sé grundvallarréttlætismál. (Gripið fram í: Heyr, heyr.)