152. löggjafarþing — 55. fundur,  23. mars 2022.

fjáraukalög 2022.

456. mál
[17:03]
Horfa

Arndís Anna Kristínardóttir Gunnarsdóttir (P) (andsvar):

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir svarið. Þegar fjárlög eru samþykkt hér er gert ráð fyrir ákveðnu svigrúmi til þess að bregðast við nauðsynlegum breytingum og ófyrirsjáanlegum og ófyrirséðum útgjöldum. Ef ég skil þetta rétt þá er það svigrúm uppurið bara með þeim breytingum sem hafa orðið nú þegar síðan þau lög voru samþykkt. Við höfum ekkert svigrúm lengur. Þá vekur það líka upp áhyggjur að skoða þau fjárlög með tilliti til stefnu þessarar ríkisstjórnar, þau loforð sem hún kveðst standa fyrir. Þau fjárlög voru ekki í samræmi við það, hvað þá þegar svigrúmið til að bregðast við er farið líka. Það sem maður veltir fyrir sér er tvennt, eins og hv. þingmaður nefnir. Það er tvennt sem er hægt að gera: Það er annars vegar að sækja peningana eftir á. Þá veltir maður fyrir sér hvert eigi að sækja þá. Það hefur hvergi komið fram. Það er ekki skýrt hvernig ríkisstjórnin ætlar að fjármagna, hvorki það svigrúm sem hefði þurft að vera búið að fjármagna nú þegar, né það svigrúm sem er augljóst að við munum standa frammi fyrir. Svo er hitt sem gæti orðið raunin, sem er það að hlutirnir verði einfaldlega ekki fjármagnaðir. Þá veltir maður fyrir sér hvort það sé kannski vanmat eða ofmat af okkar hálfu að það sé engin stefna, sé ekki undirbúningur og annað, líkt og hv. þingmaður benti á. Kannski er þetta bara meðvitað. Kannski er þetta stefnan, þessi sveltistefna gagnvart þeim þáttum samfélagsins sem mestu máli skipta, sem er auðvitað velferð þjóðarinnar, heilbrigðiskerfið, menntakerfið og annað sem gerir það að verkum að hér er gott að búa og að hér er hægt að búa.