listamannalaun.

Virðulegi forseti. Já, mér finnst að við getum vissulega gengið lengra í þessum efnum vegna þess að mér finnst að það eigi að vera sjálfstætt markmið að auka velsæld og að þegar tillögur ríkisstjórnarinnar eru mótaðar, t.d. í öllum þessum fjáraukum sem hafa farið hérna í gegn út af Covid og efnahagslegum áhrifum faraldursins, og t.d. í fjárlögum og fjármálastefnu, þá sé fyrst spurt: Hvar þurfum við að standa okkur betur þegar kemur að velsældarvísunum? Ég get nefnt dæmi sem mér detta strax í hug. Það er ekki nógu gott húsnæðisöryggi á Íslandi, leiguverð er of hátt og allt of oft fer of hár hluti af innkomu fólks í að greiða fyrir húsnæði. Fólk á leigumarkaði býr ekki við nógu öruggt húsaskjól, það þarf að flytja oft og þarf að borga mikið í leigu. Þetta býr til ákveðið ójafnvægi, bara svo eitt dæmi sé nefnt. Aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu er líka ójafnt eftir efnahagsstöðu fólks, hvort það þarf að bíða eftir að fá sálfræðing eða geðlækni í gegnum kerfið eða hefur ráð á því að borga fyrir sálfræðing sjálft. Það sama má segja t.d. um læsi og um getu fólks til að mennta sig og auðvitað getu öryrkja og aldraðra til að taka þátt í samfélaginu einfaldlega út frá efnahagsstöðu. Mér finnst þetta allt vera velsældarvísar. Það er einfaldlega bara það hversu vel við getum tekið þátt í samfélaginu, hversu örugg við upplifum okkur, hversu mikið öryggisnet við höfum og hversu góðu lífi við getum lifað. Mér finnst að markmiðið eigi að vera að fjölga alltaf þeim sem geta lifað mjög góðu lífi og hækka þessa stuðla alla. En ég sakna þess að sjá í áætlanagerðinni sjálfri að það sé markmiðið sem slíkt, sérstaklega þegar kemur að viðbrögðum við efnahagsáföllum vegna þess að þar fannst mér almenningur alveg sérstaklega hafa gleymst.