málefni innflytjenda.
Frú forseti. Ég verð að byrja á að gera athugasemd við að hringt hafi verið inn til þessa fundar á meðan enn stóð fundur í utanríkismálanefnd. Ég taldi að það væri samkomulag um að gera hlé á þingfundi á meðan sá fundur, sá óvænti fundur, færi fram enda er það venjan hér að vera ekki með þingfund á meðan nefndarfundir standa. Svoleiðis að ég geri athugasemd við þetta en held að því búnu áfram að fara yfir samhengið í þessu stóra viðfangsefni sem hér er um að ræða, sem er málefni flóttamanna í heiminum.
Ég var búinn að nefna hluti á borð við það að þessi mikla fjölgun flóttamanna og annarra hælisleitenda sem hefur átt sér stað undanfarin ár sé ekki til komin vegna aukinnar fátæktar eða aukinna stríðsátaka, auðvitað með ákveðnum undantekningum eins og menn þekkja, heldur með öðrum þeim breytingum sem hafa átt sér stað í heiminum, þar með talinni samgöngu- og fjarskiptatækni. Ég benti líka á að allar rannsóknir hafa sýnt að sá fjöldi sem leitar annað, yfirgefur heimalönd sín, minnkar ekki þegar hagsæld þessara landa eykst, þróunarlanda, heldur eykst. Hann eykst umtalsvert, sérstaklega þangað til árstekjur eru komnar í um 7.500 bandaríkjadali en heldur áfram að aukast eftir það, reyndar ekki alveg eins hratt.
Svo var ég byrjaður að fara yfir hversu stór heimurinn er, ef svo má segja, frú forseti, og það geri ég vegna umræðu sem hér varð um að við þyrftum ekki endilega að setja nein takmörk, þyrftum ekki að forgangsraða. Þar rakti ég hversu mikil íbúafjölgunin er í hinum ýmsu löndum. Ég ætla ekki að fara aftur yfir það sem ég var búinn að rekja nú þegar en bendi í framhaldi af þessu á þá staðreynd að ýmis stór ríki og ekki hvað síst Kína seilast nú til áhrifa í mörgum þróunarlöndum og það eykur í mörgum tilvikum hagvöxt. Oft snýst þetta um auðlindanýtingu og er fyrir vikið þá frekar til þess fallið að auka enn á þennan fjölda en hitt. Svo bætist við þessi náttúrulega fjölgun fólks sem ég nefndi áðan. Þá komum við að samhenginu milli borga, til að mynda í Evrópu, sem hafa borið hitann og þungann af þessu. Það má nefna borgir eins og London, München í Þýskalandi og Stokkhólm. Þær verða algerar smáborgir í samanburði við stærstu borgir Afríku eftir ekki svo mörg ár. Eftir um 30 ár, reyndar innan við það, verða til að mynda Lagos í Nígeríu og Kinshasa í Austur-Kongó orðnar það sem kallað er megaborgir, ekki stórborgir heldur megaborgir með 30–40 milljónir íbúa í hverri borg. Þær verða orðnar margfalt stærri en til að mynda París og London en þó ekki eins fjölmennar og Dhaka í Bangladess sem verður enn þá stærri. Þá hlýtur maður að velta því fyrir sér, frú forseti, hvort ekki sé rétt að setja þessa hluti í samhengi, ef London verður innan ekki svo margra ára orðin bara brot af einni borg í þróunarríki, hvort raunhæft sé að ætla að til að mynda þar í borg, í London, setji menn engar skorður við þeim fjölda sem þangað geti komið að leita betri lífskjara því að hinir tiltölulega fáu íbúar Lundúna munu um fyrirsjáanlega framtíð a.m.k. njóta betri lífskjara en 40 milljónir í Lagos. (Forseti hringir.)
Frú forseti. Nú er ég rétt að komast af stað aftur með þessa yfirferð eftir að ég var sleginn út af laginu með óvæntum fundahöldum og bið yður því að setja mig aftur á mælendaskrá.
