heilbrigðisþjónusta.

Virðulegi forseti. Ég þakka fyrirspurnina. Við höfum heyrt þetta; skortur á starfsfólki, ekki skortur á fjármagni. Auðvitað þarf maður að velta því fyrir sér hvernig okkur tókst að setja Landspítalann í þá stöðu að það þyki ekki ákjósanlegt að vinna þar fyrir marga. Við höfum líka heyrt frá stjórnendum spítalans og starfsfólki að oft er óþarflega neikvæð umræða í kringum starfsemina. Það eru margir sem eru auðvitað gríðarlega ánægðir sem starfa þarna en staðreyndin er einfaldlega sú að álagið er þess eðlis að það gerir fólki erfitt fyrir. Það sem gerist líka undir þessu mikla álagi er að fólk stendur frammi fyrir því að það skapast ofsahræðsla við að gera mistök. Fólk vill einfaldlega ekki láta bjóða sér að starfa í þannig umhverfi. Skortur á starfsfólki er að mínu mati afleiðing af langvarandi vanfjármögnun spítalans sem gerir það að verkum að vistarverur þar sem fólk er að vinna og aðstaða er ófullnægjandi. Það gerir það líka að verkum að fólk þarf að hlaupa hraðar þar sem það er, sem gerir það að verkum að álagið eykst og fólk hefur síður áhuga á að vinna þarna. Það er langtímaverkefni að fá fleira fólk til að sýna þessu áhuga. Þetta snýst þó ekki bara um útskrifaða einstaklinga í heilbrigðiskerfinu. Við vitum til að mynda að það eru einhver hundruð hjúkrunarfræðinga sem eru með hæfnina, menntunina og þekkinguna til að starfa á spítalanum en hafa kosið að gera það ekki. Í því samhengi hljótum við að hugsa til launakjara, álags og möguleika fólks á að vinna þá bara einfaldlega aðeins minna fyrir svipuð laun sem er það sem hefur verið reynt að gera með betri vaktavinnutíma. En það hefur heldur ekki verið fjármagnað.

Ég hef ekki tök á að fara í lengra máli yfir þetta svar en ég held að í grunninn hljótum við að velta því fyrir okkur að þó að fjármagn muni aldrei leysa allt getur þú lent í hnút sem aðeins fjármagn mun a.m.k. höggva á. Raunveruleg fjárfesting þarf þannig að skila sér í betri starfsskilyrðum fólks.