áætlun um vernd og orkunýtingu landsvæða.
Hæstv. forseti. Ég lifi í þeirri von að við atkvæðagreiðsluna á morgun verði meiri hluti fyrir því að halda Héraðsvötnum og Kjalölduveitu í verndarflokki rammaáætlunarinnar. Ég ætla að lifa í þeirri von, alla vega í einn sólarhring í viðbót. En vegna þess að hv. þm. Andrés Ingi Jónsson nefndi fólkið sem hefur barist gegn virkjunaráformum í neðri hluta Þjórsár þá er einmitt ein af þriðju kynslóð innan sömu fjölskyldu, Pálína Jónsdóttir Njarðvík, sem lýsir því hvernig það er að vera mann fram af manni bókstaflega í sömu baráttunni. Við vitum alveg hvernig það er þegar einstaklingur eða litlir hópar fólks eru í baráttu við ríkið og/eða opinbert fyrirtæki. Þá er náttúrlega valdaójafnvægið gríðarlegt. Það rifjaðist upp fyrir mér við það að hlusta á hv. þingmann áðan að það var á því herrans ári 2007 sem Landsvirkjun kom færandi hendi að ræða við landeigendur við bakka Þjórsár, og ég hef hér beint upp úr einni umsögninni, með leyfi forseta, „með bundið slitlag, vatnstank og GSM-samband“. Það er auðvitað eitthvað í grunninn svo rangt við að fara fram með þessum hætti. Auðvitað var og er rammaáætlun að einhverju leyti tilraunin um að taka vinnuna úr þessu ferli sem það var í í gamla daga og hætta að gefa orkufyrirtækjunum í rauninni sjálfdæmi um það hvernig þau fara fram. En það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hvaða áhrif það hefur haft á fjölskyldurnar, landeigendur, bændurna (Forseti hringir.) við neðri hluta Þjórsár að þurfa að standa í þessu stappi í hálfa öld.
