Fjölþáttaógnir og netöryggismál.

Herra forseti. Mig langar að byrja þessa ræðu á því að þakka málshefjanda. Þetta er mikilvæg umræða og eitthvað sem við ræðum kannski ekki nógu oft. Frekar en að tala um allt sviðið í minni fyrri ræðu langar mig að byrja á netöryggishlutanum, vegna þess að þó að talað hafi verið í þessum sal um mikilvægi netöryggis árum saman þá endurspeglast það ekki í forgangsröðun í stefnumótun eða í fjármögnun á sama tíma. Sem betur fer horfir eitthvað til betri vegar. Við sjáum t.d. núna jákvæð skref stigin með því að sett hefur verið stefna um netöryggi og var aðgerðaáætlun byggð á henni kynnt núna í byrjun mánaðar. En þá var einmitt svo sláandi sem kom fram að það vantaði svo mikil grundvallaratriði. Eitt af því sem hæstv. háskóla-, iðnaðar- og nýsköpunarráðherra lagði áherslu á var að menntun og fræðslu hefði ekki verið sinnt nægjanlega vel — það vantar bara mannauðinn sem þarf til að tryggja öryggi netsins og kenna fólki að eiga t.d. við svikapóstana sem geta leitt til margra öryggisatvika. Svo vantar náttúrlega líka hefðbundnari þætti eins og að stjórnskipanin er ekki alveg nógu skýr og það þarf að efla varnir og styrkja löggjöfina. En þar er náttúrlega rétt að nefna, eins og hv. þm. Njáll Trausti Friðbertsson sagði, að fjarskiptalög voru uppfærð í byrjun þessa árs, dálítið seint miðað við hvenær sú Evróputilskipun sem uppfærslan byggði á var samþykkt. Það endurspeglar líka forgangsröðun, það að tekið hafi þetta langan tíma að uppfæra fjarskiptalögin sýnir ekki að stjórnvöld hafi nálgast þetta verkefni sem jafn brýnt verkefni og þau vilja þó gjarnan vera láta í orði kveðnu.