Fjölþáttaógnir og netöryggismál.

Frú forseti. Þegar ég var að byrja að vinna sem fréttamaður í upphafi þessarar aldar sagði mér gamalreyndur maður í bransanum, fréttamaður: Allt saman sem þú sérð í sjónvarpi er lygi á einn eða annan hátt, hafðu það í huga í störfum þínum og þegar þú fylgist með sjónvarpi. Hann átti þá við að það væri einfaldlega eðli miðilsins. Hann kallaði á a.m.k. einföldun hluta og oft og tíðum að þeir birtust ekki alveg í samræmi við raunveruleikann. Og nú erum við komin með internetið sem, eins og nefnt hefur verið hér í umræðunni, býður upp á sífellt tæknilegri möguleika á að falsa upplýsingar. En svarið við þessu hlýtur að vera, eins og nokkrir hv. þingmenn hafa nefnt, að við þá fræðum fólk um hvernig það meti upplýsingar, temji sér gagnrýna hugsun fremur en að ætla ríkinu það eða samfélagsmiðlum að dæma um það hvaða skoðanir eru réttar og hverjar ekki. Það eru hættulegar brautir og brautir sem við erum komin of langt inn á að mínu mati. Við heyrum til að mynda fréttir af því úr erlendum háskólum að þar sé ekki lengur lögð áhersla á gagnrýna hugsun heldur þvert á móti að hlífa nemendum við skoðunum sem kynnu að vera ögrandi, hlífa þeim við óþægilegum upplýsingum. Þetta er ískyggileg þróun þegar bæði aukast tilburðir til að stýra umræðunni, ákveða hvað er rétt skoðun og hvað ekki, og um leið hefur dregið úr gagnrýnni hugsun og vilja fólks til að meta hlutina sjálft. Við þurfum að auðvitað að mennta fólk og svo treysta því (Forseti hringir.) til að meta hlutina, meta hvað er rétt og hvað er rangt.