153. löggjafarþing — 35. fundur,  22. nóv. 2022.

skaðabótalög.

58. mál
[16:11]
Horfa

Björn Leví Gunnarsson (P) (andsvar):

Forseti. Já, ég er hjartanlega sammála hv. þingmanni. Ég var einmitt að reyna að benda á að í staðinn fyrir að vera með einhverja skilgreinda upphæð í skaðabótalögum, sem uppfærist samkvæmt launavísitölu, væri eðlilegra að vísa í einhver viðmið um lágmarksframfærslu. Það er ekki bara launaþróun, af því að hún er mismunandi milli launahópa, sem stillir þetta á réttan hátt, þ.e. meðallaunaþróun er ekkert endilega viðeigandi fyrir allar þessar mismunandi skaðabætur, lágmark lífeyris og ýmislegt svoleiðis, því að þarna erum við að glíma við krónutölur, lágar krónutölur, háar krónutölur. Þegar þau sem eru t.d. á lægri launum fá meðaltalið fá þau miklu lægri krónutölu en þau á hærri launum. Yfirleitt er það þannig að þeir sem eru á hæstu laununum fá miklu meiri prósentur í hækkunum þegar allt kemur til alls og draga meðaltalið svolítið upp. Það myndi skilja eftir þau sem eru með lægri krónutölu. Þetta er sambærilegt við þessi mál, skaðabótamálin — ef menn vilja ná að fylgja lífsgæðunum sem slíkum þá verður maður að átta sig á því hvaða lífsgæði við erum að tala um. Erum við að tala um fyrstu, aðra, þriðju eða fjórðu tekjutíund, sem verið er að miða sérstaklega við? Ef við miðum t.d. lágmarksframfærslu við ákveðið fyrirkomulag sem uppfærist samkvæmt fleiru en bara launaþróun, (Forseti hringir.) því vísitalan getur breyst á fjölbreyttan hátt, þá væri það, held ég, nákvæmara tæki.