landamæri.

Frú forseti. Já, meiri hluti menntamálanefndar undirstrikar að breytingin í 8. gr. eigi ekki að hafa áhrif á möguleika einstaklinga sem óska eftir alþjóðlegri vernd hér á landi. En ég sé engar skýrar greiningar á því, enga úttekt, engin minnisblöð í málinu. Þetta er svo ofboðslega viðkvæmur réttur, að ekki megi gera fólki refsingu fyrir að vera án gildra ferðaskilríkja þegar það er á flótta, að ég velti fyrir mér hvort það hefði þurft að búa aðeins betur um þetta, bæði í umfjöllun nefndarinnar og mögulega með einhverri breytingu á ákvæðinu. En látum það liggja á milli hluta. Mig langar að spyrja frekar í mínu síðara andsvari út í 15. gr. frumvarpsins sem snýst um úrræði sem heimilt er að beita til að útlendingur fái ekki inngöngu í landið. Ég verð að segja, frú forseti, að ég á dálítið erfitt með þetta ákvæði, ekki endilega ef maður skoðar frumvarpið í tómi heldur ef við skoðum það í samhengi við þá umræðu sem hefur átt sér stað í samfélaginu af hálfu stjórnarliða á undanförnum vikum og mánuðum varðandi einmitt sérstök úrræði til þess að meina fólki um komu inn í landið eða til þess að vísa því úr landi. Til dæmis flóttamannabúðirnar sem hæstv. dómsmálaráðherra hefur lýst yfir að hann vilji koma á laggirnar, þó að hann vilji ekki kalla þær það, eða flóttamannafangelsin, svo við tölum bara aðeins skýrar um þetta, er einhver möguleiki á því að þau úrræði sem mælt er fyrir í 15. gr. frumvarpsins geti orðið að slíkum endursendingar- og móttökufangelsum, úrræðum er það sem fólk vill kalla þetta, sem stjórnarliðar hafa því miður talað um að þau vilji koma á laggirnar? Er hér allt í einu komin bakdyraleið fyrir hæstv. dómsmálaráðherra að koma upp endursendingarbúðum sínum?