153. löggjafarþing — 57. fundur,  31. jan. 2023.

útlendingar.

382. mál
[16:38]
Horfa

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir (V) (andsvar):

Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni kærlega fyrir svarið. Ég vildi bara nefna þetta og spyrja að þessu vegna þess að mér finnst vera aukinn þungi í því af hálfu stjórnarþingmanna að kerfið sé dýrt og það er alveg rétt, það er dýrt. En á sama tíma — og þess vegna finnst mér vera holur hljómur í því að kvarta undan kostnaðarauka þegar menn koma sér hjá sinni pólitísku ábyrgð sem er að búa til og leggja hinar pólitísku línur yfir sviðið allt en ekki bara einn kima. Það er talað um að umsóknir séu fleiri ár frá ári og öll sem sæki um séu ekki fólk sem sé eiginlega flóttafólk í þeim skilningi, ég hef ekki innsýn eða þekkingu til að leggja mat á það. Ef svo væri, á sama tíma og ráðherrar ríkisstjórnarinnar tala um ákveðna þörf í atvinnulífinu fyrir fólk erlendis frá, ófaglært, sérfræðinga, öll störf þar undir, hvers vegna er þá ekki farið í að létta á þunganum þarna og lækka með því kostnað, ef þetta er réttmæt umfjöllun meiri hlutans, sem ég geri mér ekki alveg grein fyrir hvort er?

Eitt helsta einkenni ríkisstjórnarinnar núna, ef maður ætlar að greina hana eftir fimm ár, er þetta lögmál hennar að taka ekki ákvarðanir, leyfa hlutunum að malla. Þetta er langtímastjórn en það er sjaldnast langtímaplan. Það kostar. Ef mönnum væri raunverulega annt um að ná einhverjum kostnaði niður — og ég er ekki að nefna þetta í samhengi við það að mér finnist að við eigum ekki að gera vel í þessum málaflokki, eða að við eigum ekki að gera betur, ég er svona að reyna að ná því fram að mér finnst vera holur hljómur í þessari gagnrýni meiri hlutans. Ég minnist þess ekki að hafa heyrt einn einasta stjórnarþingmann innan fjárlaganefndar t.d. kalla eftir því að dómsmálaráðuneytið eða félagsmálaráðuneytið færi í það að móta heildstæða stefnu til að geta unnið með markvissum hætti og ná þannig utan um málaflokkinn.