Störf þingsins.

Herra forseti. Ég þarf ekkert að rekja brunann í Vatnagörðum í löngu máli hér enda hefur verið stiklað frekar ítarlega á því af hálfu þingmanna í vikunni, sem ég er mjög þakklát fyrir. Hins vegar tel ég mikilvægt að ítreka rót vandans sem er úrræðaleysi fyrir einn jaðarsettasta hóp Íslands. Það eru varla úrræði fyrir heimilislaust fólk, hvað þá fyrir heimilislaust fólk með fjölþættan vanda. Við segjumst búa í velferðarríki en höldum varla utan um fólkið sem þarf mest á því að halda og sem býr hér. Það þarf líka að ræða ábyrgð ríkisins og sveitarfélaga á ástandinu í samfélaginu og það er löngu kominn tími á að fara í uppbyggingarátak og bjóða upp á varanlega lausn fyrir fólk með fjölþættan vanda.

Húsnæðismálin eru áhyggjuefni, þar sem það eru bara nokkur gistiskýli á landinu sem eru oftar en ekki yfirfull, en úrræðaleysið og meðferðarleysið er líka vandamál. Biðlistarnir eru langir og heilbrigðiskerfið er varla í stakk búið að bjóða upp á viðunandi lausnir fyrir fólk með fjölþættan vanda. Þar á meðal er vímuefnavandi. Heimilislaust fólk eður ei, þá eru sum vandamál til þess fallin að vera leyst innan heilbrigðiskerfisins. Þá er mikilvægt að hafa í huga að á meðan við búum við regluverkið sem við búum við í dag þá stendur það bara því miður ekki til boða. Án þess að fara efnislega út í það læt ég duga að segja að bannstefnan ber auðvitað mikla ábyrgð á þessu ástandi akkúrat núna.

Virðulegi forseti. Ég er þreytt á möntrunni um að við ættum að hjálpa Íslendingum fyrst og síðan fólki á flótta. Það er til þess fallið að setja þessa tvo jaðarsettu hópa upp á móti hvor öðrum. Raunin er bara sú að báðir hópar eru jafn úrræðalausir og hafa verið mjög lengi. Skömm okkar hér á Alþingi er rosalega mikil af því að það eru mannréttindi að eiga þak yfir höfuð sér og það eru mannréttindi að geta leitað sér aðstoðar.