Mikil notkun þunglyndislyfja á Íslandi í alþjóðlegu samhengi.

Virðulegi forseti. Mig langar að taka þessa umræðu á kannski örlítið víðara plan og ræða aðeins um mögulegar orsakir. Þannig er að fyrir nokkrum árum þá þurfti ég tímabundið að taka þunglyndislyf. Ég er samt ekki með þunglyndi sem sjúkdóm. Hins vegar þá hrundi ég eftir langvarandi álag sem hafði þá árið 2019 staðið alla tíð frá hruni. Ég velti fyrir mér hvort það geti átt við um fleiri sem eru að taka þunglyndislyf í dag. Við höfum að mörgu leyti skapað hérna allt að því mannfjandsamlegt þjóðfélag. Við höfum skapað hérna þjóðfélag þar sem stór hluti þjóðarinnar sér aldrei fram úr einu eða neinu, hann á sér í rauninni enga von. Hann hleypur á hamstrahjólinu, skuldirnar hækka jafnvel þó að það sé alltaf verið að borga af þeim og einhvern veginn er þetta bara endalaust. Það þarf alltaf að spara. Það þarf alltaf að hugsa og velta við hverri einustu krónu. Það hefur áhrif á andlega líðan fólks til langs tíma þegar þú sérð aldrei ljósglætu við enda ganganna. Þannig að ég velti því fyrir mér hversu margir eru á þunglyndislyfjum ekki endilega vegna þess — ég vil segja þetta varlega vegna þess að ég vil ekki gera lítið úr sjúkdómnum þunglyndi — hreinlega vegna þess að þau eru bara búin að gefast upp. Þau geta ekki meir. Við skulum ekkert að velkjast í vafa um að svona aðstæður bitna á börnum. Börn finna þetta, börn sem búa við aðstæður sem eru svona; börn sem búa við fátækt og þetta fjárhagslega stress sem skortur veldur skilar sér beint til barnanna. Ég held að við þurfum að fara að ráðast að kjarna málsins. Við þurfum að búa hérna til þjóðfélag sem er ekki mannfjandsamlegt heldur umvefur okkur.