skýrsla Ríkisendurskoðunar um sölu á hlut ríkisins í Íslandsbanka hf. .
Virðulegi forseti. Ég þakka hv. þm. Hildi Sverrisdóttur fyrir framsögu sína og fyrir samstarfið í nefndinni. Ég hef þó nokkrar spurningar um þetta álit meiri hlutans. Ég vil kannski byrja á þeirri niðurstöðu meiri hlutans er varðar upplýsingagjöf til fjárlaganefndar og efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis þar sem meiri hlutinn kemst, með leyfi forseta, á bls. 6 í ályktuninni, að þeirri niðurstöðu að ekki fáist annað séð af gögnum málsins en að sú upplýsingagjöf hafi verið nægjanleg og að ráðherra hafi sinnt lögbundinni upplýsingaskyldu sinni gagnvart nefndunum með því að skila til þeirra greinargerð um fyrirhugaða sölu og að hún hafi geymt allar nauðsynlegar upplýsingar um söluna. Það kemur fram í álitinu. Síðar, á bls. 7 í álitinu, kemur fram, með leyfi forseta, þegar talað er um að hæsta mögulega verð hefur fengist fyrir hlutina:
„Að mati meiri hlutans hefur ekkert komið fram sem bendir til annars en að hæsta mögulega verð hafi fengist miðað við þær forsendur að mikilvægt var að halda inni erlendum fjárfestum en fyrir nefndinni kom fram að það var mat sérfræðinga að raunveruleg hætta var á að þeir myndu hverfa frá sölunni ef reynt hefði verið að fá hærra verð.“
Það er endurtekið gagnrýnt í skýrslu ríkisendurskoðanda að þingnefndirnar og eftir atvikum almenningur hafi ekki verið upplýst með neinum hætti um það að áhugi og eftirspurn erlendra aðila myndi hafa jafn afdrifarík áhrif á verðmyndun í sölunni og raun bar vitni. Raunar er það nánast niðurstaða Ríkisendurskoðunar að einmitt erlendir aðilar hafi verið ráðandi í verðmyndun á hlutunum í útboðinu. Ég vil því spyrja hv. þingmann: Hvernig samrýmist þetta niðurstöðu meiri hlutans? Hvar kom það fram að það væri mikilvægt að setja þær forsendur fyrir sölunni að halda inni erlendri fjárfestingu? Hvenær voru þessar forsendur kynntar fyrir nefndum þingsins?
