skýrsla Ríkisendurskoðunar um sölu á hlut ríkisins í Íslandsbanka hf. .

Hæstv. forseti. Meginniðurstaðan er að þetta hafi tekist vel. Ég sagði líka áðan að það mætti finna að einhverju, einhverjar aðfinnslur hér og þar. Ég er að vísu ekkert endilega sammála þeim nákvæmlega, en ekkert af þessum aðfinnslum eða ábendingum Ríkisendurskoðunar gefur okkur tilefni til að skipa rannsóknarnefnd. Það er kjarni málsins. Það er ekkert. Þegar maður horfir hér á og tekur úr álitinu það sem minni hlutinn vill rannsaka, þá eru það einhver lögfræðileg úrlausnarefni. Það gengur ekki upp. Eins og ég sagði áðan líka þá orkar alltaf eitthvað tvímælis. Við getum alltaf sagt að við hefðum getað gert eitthvað betur; betri upplýsingar, undirbúið betur o.s.frv. Ég held að við getum sagt það um okkur öll þegar við gerum eitthvað sem er í flóknari kantinum, alveg örugglega. Meira að segja um mig, stundum hefði ég getað gert eitthvað betur. En það er ekki þannig að ég sé að stunda einhver sérstök lögbrot, það sé hneyksli og þurfi einhverja rannsóknarnefnd. Þetta snýst svolítið um það. Við erum að fjalla um þessa kröfu og hvort málinu sé lokið með athugasemdum ríkisendurskoðanda eða hvort við ætlum að fara að skipa mörg hundruð milljóna króna rannsóknarnefnd sem kannski segði bara það sama: Þið hefðuð mátt undirbúa þetta betur eða gæta betur að upplýsingum til almennings. Ég efast um að það hefði breytt nokkru þótt við hefðum bætt upplýsingagjöf til almennings. Almenningur er ekkert að hlusta á það eða kanna það. Almenningur hlustar á það sem við segjum, við getum tortryggt eitthvað og þá fer það í gegnum samfélagið eins og eldur í sinu. En kjarni málsins er sá að þetta tókst vel og engin ástæða til að skipa rannsóknarnefnd.