Orkuöryggi.

Herra forseti. Við erum enn þá að glíma við afleiðingar ósjálfbærrar stóriðjustefnu fyrri ára sem varð til þess að orka var virkjuð á forsendum stóriðju, ekki almennings, alls ekki náttúru, og að orku var dreift um landið á forsendum stóriðju, ekki byggðarlaga, ekki landsbyggðarinnar, ekki almennings. Þetta er stóra vandamálið í dag. Sá vandi sem fólk á Austfjörðum eða Vestfjörðum stendur frammi fyrir varðandi orkuöryggi er afleiðing stóriðjustefnunnar. Það er eitthvað sem við þurfum að takast á við en ekki með því að falla í sömu gryfju aftur. Orkuskipti eru eitthvað sem þarf að ná fram. En eins og hefur komið fram í umræðunni þá er ekkert í regluverkinu sem tryggir það að eitt einasta nýtt megavatt sem er virkjað rati til orkuskipta. Hvernig er hægt að berjast fyrir því að koma nýjum virkjunum á koppinn á forsendum orkuskipta þegar það er ekkert sem tryggir að sú orka nýtist til þess? Þetta skiptir verulegu máli þegar við vitum að eftirspurn eftir grænni orku eins og við framleiðum hér á landi er óþrjótandi. Það væri hægt að virkja hverja einustu sprænu á Íslandi tíu sinnum og selja hverja einustu örðu af landi undir vindmyllur — það myndi samt ekki duga til að anna eftirspurn. Eftirspurnin má ekki ráða heldur verðum við að finna jafnvægið á milli náttúrunnar og almennings sem fékk ekki að njóta afrakstursins af virkjunum og uppbyggingu orkuinnviða meðan stóriðjustefnan var og hét, ekki í þeim mæli sem eðlilegt var. — Voðalega er þetta stuttur tími, forseti. En ég á seinni ræðu.