tæknifrjóvgun og notkun kynfrumna og fósturvísa manna til stofnfrumurannsókna.

Forseti. Ég ætlaði nú að sleppa seinna andsvari en fyrst hv. þingmaður minntist á fjölkvænifrumvarp mitt þá var það í fyrsta lagi ekki frumvarp og ekki um fjölkvæni. Það var um sambúðarform og flóknari sambúðarform heldur en núverandi takmarkanir leyfa. En það er þessi grunnhugsun, eins og hv. þingmaður kom inn á í lok síns andsvars, að þetta er einmitt orðið dálítið flókið, ýmiss konar fjölskylduform. Tveir af mínum bestu vinum t.d. eiga hálfsystkini sem eru hálfsystkini en eru ekkert skyld hvert öðru, ekki þannig. Það er margt mjög flókið í íslensku samfélagi hvað skyldleika varðar. En þetta snýst um ábyrgð og þetta snýst jafnvel um dreifða ábyrgð, að foreldrar eða þeir sem taka að sér ábyrgð á börnum þurfa ekkert endilega að búa saman, geta búið á sitt hvorum staðnum. Þetta er sambúðarvandamál en þetta er líka ákveðið lagalegt og erfðalegt vandamál. Við ættum ekkert að takmarka þetta um of og segja: Þið verðið að búa á sama lögheimili, þið verðið bara að vera tvö eða tvær eða tveir eða eitthvað annað. Af hverju? Er það ekki einfaldlega bara út af hefð eða vana? Eins og hv. þingmaður segir þá er fjölskylduformið orðið dálítið flóknara í dag þar sem jafnvel eru þrjár eða fleiri fjölskyldur þegar fólk er búið að skilja og taka saman við aðra í langan tíma og viðkomandi er farinn að líta á börnin sem sín börn eftir að hafa alið þau upp í fimm eða tíu ár en verður síðan ekki beinn hluti af lífi þeirra í gegnum sambúð við lífforeldri. Hvernig sem það er þá eru þessar tengingar til staðar og af hverju gefum við ekki möguleika á því að viðhalda þeim tengingum með þeim réttindum sem við getum veitt í lögum, t.d. varðandi erfðarétt og þess háttar?