Kjaragliðnun.

Frú forseti. Fjárhæðir bóta almannatrygginga hljóta alltaf að vera til umræðu enda taka þær mið af aðstæðum hverju sinni en markmiðið er að þær séu sanngjarnar og í eðlilegu samræmi við aðrar lífskjaratengdar fjárhæðir. Staðreyndir málsins liggja alveg fyrir. Kjör eldri borgara hafa batnað mjög mikið á síðustu árum, eins og hæstv. fjármálaráðherra hefur rakið hér í sinni framsögu. Þetta er góður árangur, sem er fagnaðarefni. Það er því rangt að hafa uppi stór orð um að það hafi orðið einhver gliðnun milli kjara þessa þjóðfélagshóps og annarra. Staðreyndin er sú að það hefur ekki verið klippt á sambandið milli launa og bóta. Því er þveröfugt farið. Í lögum segir að bæturnar skuli fylgja almennri launaþróun eða neysluvísitölu, hvort sem er hærra, þannig að aldraðir og öryrkjar séu tryggðir gegn kjaraskerðingu. Tryggðir gegn kjaraskerðingu — þetta er aðalatriði málsins og hefur gilt svona í 26 ár og stendur ekki til að breyta því. En auðvitað eigum við stöðugt að stefna að því að gera betur og við getum alveg gert betur. Það er hægt að taka upp kerfi sem fjárfestir í fólki og byggir bæði á jöfnun tekna vegna fortíðar og samtíðar þannig að við hverfum frá stífum tekjutengingum og litlum hvötum til að afla atvinnutekna. En meginforsenda þess að hægt sé að bæta kjörin enn meira, frú forseti, er að íslensku þjóðfélagi auðnist að skapa meiri verðmæti, að okkur takist að skapa áfram skilyrði fyrir auknum hagvexti, framleiðniaukningu, efla framleiðslu og útflutningsgreinar og nýta þann mannauð sem hér er til frekari nýsköpunar og tækniframfara. Þetta er grundvallaratriði og öll umræða um ríkisfjármál eða styrkingu velferðarkerfisins verður að taka mið af þessum augljósu sannindum.