Stytting vinnuvikunnar.

Forseti. Mikilvægt mál. Þetta var fyrsta málið sem ég lagði fram á þingi árið 2014, um styttingu vinnuvikunnar niður í 35 klukkustundir. Rétt tæpum fimm árum síðar var því máli vísað til ríkisstjórnarinnar til frekari úrvinnslu, og eðlilega svo sem upp á það að gera að skipuleggja aðeins á mismunandi sviðum og í ýmsum mismunandi verkefnum hvernig ætti að útfæra styttingu vinnuvikunnar. Það er mismikið svigrúm í mismunandi störfum. Þetta gengur ágætlega, myndi ég segja, miðað við skoðunina, af því að við verðum að hafa það í huga líka að Covid er að gerast bara í miðju innleiðingarferlinu. Það flækir alla tölfræði og allt svoleiðis í kringum greiningar á þessu dálítið mikið, því að sá faraldur var í rauninni dálítið áfall fyrir vinnumarkaðinn.

En það sem hefur breyst líka á undanförnum árum er einmitt þessi vinna utan vinnu þar sem við erum alltaf tengd. Við erum alltaf í sambandi við starfsmenn sem eru jafnvel að sinna tölvupóstssamskiptum eða verkefnum heima hjá sér, bara hingað og þangað, og það er ekki skráð sem vinnutími. Þannig að við eigum í vandamálum með vinnuumhverfið okkar í tæknibyltingunni. En það eru alltaf tækifæri. Stundum veltir maður fyrir sér hvort komi á undan; við viljum ná betri skilvirkni, betri árangri, en gerist það fyrst með því að ná betri skilvirkni og svo kannski að stytta vinnutímann eða krefjumst við skilvirkni með því að stytta vinnutímann fyrst og þá neyðumst við til að bæta skilvirkni? Núna erum við að koma inn í öld gervigreindar og sjálfvirknivæðingar, alveg gríðarlega hröð þróun þar. Ég held að samhliða því munum við þurfa að upplifa rosalega miklar breytingar á vinnumarkaði þar sem ekki sér fyrir endann á því hvernig hann mun líta út að þeim breytingum loknum.

Að lokum þá held ég að við ættum að eyða meiri tíma í að gera vinnu skilvirkari þannig að lokum þá erum við ekki að vinna til að hafa ofan í okkur og á heldur bara til ánægju.