Stytting vinnuvikunnar.

Virðulegur forseti. Með aukinni tækni getur vinnutími fólks minnkað. Það hefur verið þróunin undanfarna áratugi. Mörg þeirra sem eldri eru þekkja sex daga vinnuviku. 50 tímar á viku urðu algengir sem síðan varð að 40 tíma vinnuviku. Það var svo árið 2019 í kjarasamningum á almennum vinnumarkaði sem farið var að hreyfa aftur við vinnutímanum með miklum áhrifum á aðra samninga. Það er í mínum huga eðlilegt að starfsmenn njóti þeirrar hagræðingar sem hlýst af aukinni tækniþróun en ég er ekkert endilega viss um að þessi tiltekna breyting, sem fékk nafnið betri vinnutími, hafi skilað því sem til var ætlast. Sumir vinnuveitendur hafa tækifæri til að laga sig að slíkum breytingum, t.d. með því að loka bara fyrr, eins og hefur gerst t.d. hjá mörgum sveitarfélögum. Aðrir þurfa að veita þjónustu allan sólarhringinn og geta þess vegna ekki stytt vinnutíma án þess að riðla vaktakerfum sem hafa verið byggð upp í áratugi. Það gefur augaleið að við slíkar aðstæður verður til talsverður kostnaðarauki. Þegar vinnutími þessara aðila er styttur þarf að brúa tímann með öðrum starfsmönnum og þrátt fyrir að verið sé að stytta vinnutíma um 10% getur launakostnaðurinn orðið hlutfallslega meiri þar sem oft er um að ræða talsverða aukningu á yfirvinnu. Þegar horft er sérstaklega til heilbrigðisstofnana er ég ekkert viss um að þessi kostnaðarauki hafi fengist bættur. Það ásamt öðrum launabreytingum gerir það að verkum að þessar stofnanir standa frammi fyrir verulegum áskorunum. Það er endalaust verið að klifa á því að það vanti fólk til vinnu en þessi breyting hefur ekki auðveldað þetta verkefni. Við hljótum alltaf að styðja betri vinnutíma fyrir starfsfólk en við þurfum alltaf að hugsa hlutina til enda.